lakes entrance

Lakes Entrance – Wilsons Promontory

Maandagochtend klokslag 9.30 uur komt onze nieuwe vriend Hans aanrijden met een suzuki Pickup. Zijn garnalenautootje zegt hij zelf. We rijden achter hem aan naar zijn huis. Hij woont op de berg vertelde hij en omdat we dat zelf nooit zouden kunnen vinden haalt hij ons op. Hij stopt inderdaad boven op de berg langs de weg en we vragen ons af waarom….Om de poort open te doen. Langzaam schuift bij een van de huizen langs de weg de elektrische poort open en daarachter staat een schitterende villa met een gigantische garage. Hierin staat een auto, een motorhome ter grote van een bus en een trailer met een prachtige boot erop. Buiten staan nog 2 auto's. Terwijl Frans met Hans staat te praten komt zijn vrouw Mary naar buiten en heet ons hartelijk welkom. Ze neemt mij vast mee naar binnen en daar wacht nog een verrassing. Zodra je door de hal naar binnen stapt kijk je aan de andere kant van het huis door grote ramen weer naar buiten, recht op een schitterend blauwe zee. Prachtig, een million dollar vieuw! Nou, als dat een stulpje van de gemiddelde "local"is dan worden wij daar denk ik ook maar "locals"!

We worden door deze twee mensen echt gigantisch warm onthaald. Bij de koffie worden we zo vol gepropt dat we vrezen niet meer te kunnen lopen en we krijgen ook nog een cadeautje, een klokje op hout, echt Australisch fabricaat, heel lief. Beiden zijn enorm fan van BZN en we zijn dan ook vast van plan als we terug in Nederland zijn enkele DVD's voor hen op te scharrelen. Na een geweldige ochtend moeten we dan toch weer afscheid van deze lieve mensen nemen. We worden alvast uitgenodigd voor als we in de toekomst weer eens in de buurt mochten komen. Nou, dan zoeken we ze zeker op!

We rijden richting Bairnsdale en stoppen onderweg een paar maal voor het fantastische uitzicht. In Bairnsdale lopen we wat rond en eten we een broodje. Daarna gaan we naar Paynesville, een klein plaatsje vlak bij Bairnsdale waar onze andere vriend Hans een huis aan het bouwen is. Hans kon zelf niet komen maar we vinden het huis, lopen er wat rond en filmen wat. Een prachtig huis overigens en nagenoeg af.

Als we weer verder rijden richting Wilsons Promontory zien we in de verte een gigantische rookwolk hangen. Het lijkt of er verschillende brandhaarden zijn, waarschijnlijk een bosbrand. En wij rijden in die richting! Zouden we na al dat water nu terecht komen in een bosbrand? Maar gelukkig draait de weg en gaan we er niet recht op af maar met een bocht er omheen. Wel ligt het plaatsje waar we eigenlijk wilden overnachten helemaal in de rook dus we besluiten nog maar wat verder te rijden. Uiteindelijk vinden we een caravanpark in Foster, net voor Wilsons Promontory. Je ziet en ruikt hier de rook ook nog wel hoewel we al zeker 20km van de brandhaard vandaan zijn maar het is hier niet meer zo erg. We besluiten hier te overnachten en de volgende dag door te rijden naar het natuurpark Wilsons Promontory.

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory is een schiereiland zo'n 200 km. ten zuiden van Melbourne. Het is helemaal een nationaal Park en je moet zelfs entree betalen als je er in rijdt. Onderweg er naartoe zien we onze eerste wilde wombat (een soort kruising tussen een beertje en een varken dat tunnels graaft). Helaas ligt hij dood langs de weg. Het park zelf is prachtig. Zo'n 40 km lang en 15 km breed schiereiland waar maar 1 weg op ligt en deze loopt van noord naar zuid tot ongeveer 15 km voor het eind. Onderweg kom je over heuvels en door dalen en af en toe heb je een prachtig uitzicht over een azuurblauwe zee en prachtig witte stranden. Wil je verder nog iets van het park zien dan zul je moeten lopen. En dat hebben we dus gedaan. We kiezen een route van ongeveer 2,5 uur, trekken de wandelschoenen aan en daar gaan we. Het pad is duidelijk en het uitzicht prachtig. Mooie stranden in de verte, rotspartijen onder onze voeten en naast het pad zelfs nog een slang. Jammer genoeg is dat, op wat parkieten na, het enige wat we van het wildlife zien onderweg. Het is duidelijk dat er niet al te lang geleden bosbrand is geweest, hele stukken zijn zwart geblakerd en de onderste begroeiing is daar duidelijk vrij nieuw. Later hoorden we dat regelmatig "gecontroleerd" de onderliggende begroeiing wordt afgebrand maar dat het zo'n 1,5 jaar geleden uit de hand was gelopen. Nou, dat is te zien! Maar toch een prachtig park en we hebben zeker geen spijt dat we het hebben bezocht.

Rond 16.00 uur rijden we weer weg. We willen naar Korumburra rijden, een mooi klein plaatsje zo'n 50 km verderop. Daar zijn we 3 jaar geleden ook geweest en we weten dat daar een mooie kleine camping ligt met een leuke wandelroute en park erlangs.

Onderweg zien we nog 4 wombats….alle 4 dood langs de weg. We snappen er niets van, die beesten komen overdag normaal niet eens hun holen uit. Al die keren dat we in Australië zijn geweest hebben we alleen nog maar wombats in de dierentuinen gezien en dan liggen er hier zomaar 5 dood langs de weg.

Net voorbij Meeniyan (een klein onooglijk plaatsje) gebeurt het….

We rijden op een kronkelige 2-baans weg met doorgetrokken dubbele streep. Aan de linker kant (de onze) een rotswand en aan de andere een vangrail met een flinke afgrond ernaast. En plots komt er een tegenligger helemaal onze baan op. Frans gaat zover mogelijk naar links maar ver kan hij niet uitwijken want daar is een rotswand. De andere auto corrigeert niet en rijdt met een klap midden tegen onze zijkant aan. We horen een klap en daarna niets meer. We stoppen langs de kant, dodelijk geschrokken maar gelukkig geen van beiden ook maar een schrammetje, zelfs de schade aan de auto valt nog wel mee. In eerste instantie denken we dat de andere auto is doorgereden maar die blijkt net om de hoek zo'n 100 meter verder tegen de rotswand te zijn gebotst en ligt daar op zijn kant. We lopen daar naartoe en bellen ondertussen het noodnummer. Voor we bij die auto aankomen zijn er al verschillende mensen bezig om de bestuurster er uit te halen. Ze wippen de auto weer op zijn wielen en breken met een groot breekijzer de deur open. Ondertussen wordt ik telefonisch aan de praat gehouden door de mevrouw van de alarmcentrale en loopt Frans aankomend verkeer te waarschuwen dat ze rustig moeten rijden. In een mum van tijd ziet het er zwart van de hulpverleners. 3 politieauto's, 2 ambulances (ik had er toch maar 1 gevraagd), brandweer, crashwagen, takelwagen en nog een paar anderen. De weg word aan beide zijden afgezet, er mag niemand meer door voor alles is opgeruimd.

De politie is erg aardig. Gelukkig is er een vrachtwagenchauffeur die alles heeft gezien en de politie verzekerd ons ook dat wij er geen enkele schuld aan hebben. Helaas is de chauffeuse van het andere voertuig wel ernstig gewond en hoewel ze dat zelf heeft gedaan drukt dat behoorlijk zwaar op ons. Volgens de politie heeft ze erg veel medicijnen bij zich dus waarschijnlijk is er al iets aan de hand geweest toen ze ons raakte. Frans moet nog een blaastest doen, maar heeft zoals altijd niets gedronken en dan mogen we weer gaan.

De bus is niet echt zwaar beschadigd maar de kap van het rechter achterlicht ligt eraf. Als we de lichten proberen blijkt alleen het knipperlicht nog te werken. Er wordt ons verzekerd dat het geen probleem is zolang we niet in het donker rijden. De zijkant is vanaf het midden tot achter wat beschadigd maar ook dat valt wel mee. Alleen de achterbumper hangt er half af dus daar moet iets aan gedaan worden. Maar hulp genoeg, de mannen die ondertussen klaar zijn met het opruimen van de weg komen een voor een naar ons toe. Op een gegeven moment zijn ze met 11 man bezig om de bumper vast te hangen, de een weet het nog beter dan de ander! Maar hij hangt en dan kunnen we weer.

Kea (verhuurder) verbindt ons door met een Nederlands sprekende medewerker. Ook hier krijgen we weer te horen dat we ons niet druk moeten maken, de wagen is goed verzekerd dus zelfs al was het wel onze schuld geweest dan was er nog niets aan de hand. We spreken af dat we doorrijden naar Korumburra zoals gepland en dat we morgenochtend een telefoontje van Kea krijgen om te horen waar de wagen kan worden gerepareerd, in elk geval zover dat we weer veilig verder kunnen. Net als we de bus op het caravanpark hebben geïnstalleerd belt de politieagent die de supervisie over de verwerking van het ongeluk had. Hij geeft ons nog wat gegevens die we aan Kea door moeten geven voor de verzekering en vertelt ons dat de tegenligster Cathy heet en dat haar verwondingen gelukkig heel erg mee vallen. Ze hoefde niet naar Melbourne te worden overgevlogen, kon gewoon in het streekziekenhuis worden behandeld. Het leek (zoals zovaak) ter plekke veel erger dan het was en gelukkig komt ze er weer helemaal bovenop. Een pak van ons hart!

We kwamen naar Australië om wat bijzondere ervaringen op te doen maar dit hadden we nou ook weer niet bedoeld. We hebben nu wel genoeg avonturen gehad, van ons mag de rest van onze ervaringen hier nu heel gewoon worden!

's Avonds lopen we nog een rondje door het park naast de camping en worden begeleid door het gekwetter van honderden vogels waaronder grote witte papagaaien, wat kleinere mooi gekleurde parkieten en lachende kukaburra's. Frans probeert ze te lokken met wat voer maar ze zijn hier erg schuw. Hoewel ze wel boven ons in de boom gaan zitten schreeuwen komen ze niet naar beneden.

Frankston

's Ochtends rijden we naar Frankston, een grote plaats aan de Port Philip Bay, vlak onder Melbourne. Onderweg valt ons op dat de velden hier in Victoria, wat toch het groenste gedeelte van Australie is, helemaal geel zijn. Blijkbaar heeft het hier de afgelopen weken juist niet geregend.

Zodra we in Frankston aankomen moeten we bellen naar Kea, dan kijken zij waar de auto gerepareerd kan worden. Zo gezegd, zo gedaan. Maar Kea heeft problemen met zijn internetverbinding en weet niet goed waar we met de wagen naartoe kunnen en omdat hij nog rijdt en we vlak bij Melbourne zijn stellen ze voor dat we morgen naar het depot komen en hem dan omwisselen voor een andere. Dan laten zij hem meteen helemaal opknappen en hoeven wij niet een halve dag rondom de garage te blijven hangen. Dus dat doen we dan maar.

Als we naar de kiosk voor toeristeninformatie in Frankston lopen komen we langs een plein met zandsculpturen. Het plein is afgezet maar wat we zo boven het hek uit zien steken belooft heel wat dus gaan we naar binnen. En we worden niet teleurgesteld. Jeetje wat was dat mooi gemaakt, niet te geloven dat het allemaal van zand is. Het thema was sprookjes en op het plein waren de mooiste plaatjes levensgroot uitgebeeld. Prachtig. Eeuwig zonde dat alles na een tijd weer moet worden afgebroken. We komen niet uitgekeken.

Als we weer verder gaan vindt Frans bij zijn Ferrari uit Sydney nog een Harley Davidson. Mooi machientje.

Frankston heeft ook een mooi winkelcentrum waar we nog een tijdje vertoeven en dan is het weer tijd om een plaatsje te gaan zoeken voor de nacht.