Verjaardagsfeestje

Zondag 16 maart zien we dan eindelijk Hans en Jenny weer. Vanwege de drukte op de fabriek moet Hans ook op zondagochtend werken maar daarna pikt hij ons op voor de Tea samen met zijn gezin (In Australië betekent uitgenodigd worden op de Tea dat je ’s middags komt en ’s avonds de maaltijd mee gebruikt).
Het is heerlijk iedereen weer te zien. Ook de (volwassen) kinderen Susan en Ian zijn van de party. Ze zijn geen van allen ook maar iets verandert. We brengen een gezellige middag/avond bij hen door en als we ’s avonds afscheid nemen weten we dat het maar voor een dag is.

Maandag 17 maart. Daags voor vertrek en tevens mijn verjaardag. We staan op tijd op en nemen de tram naar de City voor nog wat laatste inkopen. De resterende tijd besteden we aan het inpakken van de koffers en schoonmaken van het huis, we hebben er 1½ week in gewoond en willen het wel netjes achter laten.

Rond 16.30 uur worden we wederom opgehaald door Hans. In overleg met Susan hebben we een restaurant uitgezocht waar we met onze vrienden mijn verjaardag en tevens het afscheid willen vieren. Susan heeft de Sky High besproken, de naam zegt het al. Het restaurant ligt boven op een berg in de Dandenongs. Het ligt 35 km van de City af maar als het niet al te heiig is kun je de wolkenkrabbers en het blauwe water van de Port Phillip Bay duidelijk zien liggen.
We rijden er met Hans en Jenny naartoe. Susan en Ian zijn net voor ons vertrokken en zitten al aan tafel te wachten. Tom en Helen die vanuit Upper Baconsfield (plaatsje in de Dandenongs) komen arriveren even later. Susan heeft ervoor gezorgd dat we een tafel aan het raam hebben. Helaas is het nu wel wat heiig maar toch is het uitzicht fantastisch. Het is erg gezellig, en het eten is heerlijk. Dan zakt de zon naar beneden en geeft de hemel een prachtig rode kleur. Omdat de fotocamera achter mijn stoel ligt vraagt Frans aan mij om hem aan te geven. En voordat ik hem uit de tas heb is de zon al weg! Onvoorstelbaar zo snel als dat gaat! Na zonsondergang trekt de bewolking weg en wordt het uitzicht helder. Prachtig al die lichtjes. Je ziet zelfs het water van de baai in het donker schitteren en de schepen varen. Een heerlijke avond om onze tijd in Australië mee te beëindigen.

Dinsdag staat al vroeg de taxi voor de deur. We moeten 3 uur voor vertrek op de luchthaven zijn en we hebben die tijd nodig ook! Als we aankomen blijkt dat Quantas, de maatschappij waar we mee vliegen heeft verzonnen dat alle vluchten bij dezelfde balies moeten inchecken. Dat betekent een ellenlange rij toeristen met overvolle bagagewagentjes waar je dan achteraan moet sluiten. Andere maatschappijen werken hun vluchten stuk voor stuk af en als je dan op tijd bent hoef je niet zo lang in de rij te staan. Maar hier moet je ook nog eens wachten op de mensen die voor de vluchten voor die van jou staan te wachten. Niet echt klantvriendelijk. Alleen de Bussinessclass en First Class mogen apart inchecken. Dus i.p.v. het verwachte kwartiertje staan we al ruim een uur in de rij voor we aan de beurt zijn. En vervolgens weer in de rij bij de controle van de handbagage. En vervolgens weer in de rij bij de douane. En vervolgens weer in de rij bij de balie waar we de betaalde belasting van enkele artikelen kunnen terugvorderen. Een wonder dat we het vliegtuig gehaald hebben!
Maar we hadden ons niet zo druk hoeven maken, het vliegtuig heeft vertraging. Een uurtje te laat mogen we inchecken bij de Gate. Blijkt het vliegtuig niet aan een slurf te staan. Het staat een eind verderop op het vliegveld en we worden er met bussen naartoe gereden. Als haring in een tonnetje staan we op elkaar gepakt in die bus. Als de deur open had geschoten hadden er gegarandeerd een aantal uit gerold. Vervolgens weer de trap op en het vliegtuig in, op naar Sjanghai!

Sjanghai

Eenmaal in Sjanghai aangekomen gaat het allemaal van een leien dakje. De paspoortcontrole is zo gepiept, de koffers zijn er in no-time en als we de deuren doorlopen staat Jacqueline al op ons te wachten. Wat heerlijk om haar na bijna een jaar weer te zien!

De chauffeur staat keurig bij de auto te wachten en als we op weg gaan krijgen we de eerste les over Sjanghai: let vooral niet op het verkeer! Je kunt overal kijken, naast je, boven je, achter je, maar let vooral niet op het verkeer en zeker niet “mee rijden”. Het kost je je hart als je dat wel doet. Wat een chaos! Alles rijdt door elkaar heen, er staan strepen op de weg maar niemand schijnt te weten waar die voor dienen, er kunnen op een 2-baans weg makkelijk 4 auto’s naast elkaar, inhalen mag blijkbaar aan alle kanten, zebrapaden zijn er om zoveel mogelijk voetgangers te raken en het lijkt verplicht om de claxon zoveel mogelijk te gebruiken….. Je weet niet wat je overkomt. Het is toch wel erg knap van die chauffeur om zo te rijden en toch zonder brokken aan te komen! Nee, wij westerlingen zouden in dit verkeer echt niet kunnen rijden we zouden de grootste brokken maken. Je moet er mee opgegroeid zijn om in dit verkeer mee te kunnen.

Jacqueline en Thieu wonen met hun gezin op een Engelse Compound. Het is een vrij nieuw villapark met schitterende huizen, een clubhuis met binnen- en buitenzwembad, fitnessruimte, restaurant, lounge, gastenkamers en nog veel meer. De hele dag lopen er mensen rond om de tuinen en wegen schoon en netjes te houden.
De compound is afgesloten van de buitenwereld en wordt dag en nacht bewaakt. Het is de enige manier om als westerling tussen de Chinezen te kunnen leven. Het huis van Jacqueline en Thieu is prachtig. We worden vreselijk verwend want ze hebben hun eigen slaapkamer aan ons afgestaan. Een prachtige kamer met een gigantische eigen badkamer. Als we eindelijk doodmoe in bed rollen duurt het ook niet lang voor de oogjes dicht vallen.

De eerste dag gaan we een kijkje nemen op de Bunt. Sjanghai wordt door een grote rivier in tweeën gesneden, aan de ene oever ligt het oude Sjanghai met oude volkswijkjes maar ook prachtige oude gebouwen en nieuwe torenflats. Het gedeelte aan de andere oever is pas enkele tientallen jaren oud en bestaat dus geheel uit moderne nieuwe gebouwen.
We worden afgezet bij de televisietoren waar je wel in kunt maar omdat het heiig is doen we dat niet. We lopen langs de oever van de nieuwe kant. Sjanghai bestaat op het moment uit enorme bouwputten, over 2 jaar vindt daar de expo plaats en er wordt hard gewerkt om de stad voor die tijd op orde te krijgen. Als we langs een van die bouwputten lopen, op zoek naar een doorgang naar de oever worden we aangesproken door een van de weinige Engels sprekende chinezen. Hij vertelt dat hij leraar is in Bejing en met zijn studenten op werkbezoek in Sjanghai. We babbelen wat met hem en hij blijkt erg veel te weten over de geschiedenis van de stad. Dan vraagt hij of we de werken van zijn studenten willen bekijken. Hoewel we er eigenlijk niet zoveel zin in hebben het museum binnen te gaan vinden we het ook nogal cru om hem zomaar af te wijzen en als hij belooft dat het maar een paar minuutjes duurt gaan we mee. We worden meegenomen naar een klein kamertje bovenin. Als hij de deur opent blijken de wanden helemaal vol te hangen met schilderingen. Het zijn schilderingen met Chinese inkt gemaakt op rijstpapier die dan later weer op zijde geplakt zijn. Onze gids legt er wat over uit en schildert daarna op een stuk rijstpapier karakters voor onze namen en wensen voor goede gezondheid en geluk. En dan komt de aap uit de mouw. Of wij niet een van zijn schilderijen willen kopen. Nou dat willen wij niet dus. Het kost nogal wat overredingskracht om hem dat duidelijk te maken maar uiteindelijk vertrekken we dan toch zonder schilderij maar met ons papiertje met goede wensen verder.

Het stuk oever van de Bunt is erg mooi. Helaas is het ook nu weer wat heiig zodat de overkant wat wazig is maar toch is het erg mooi. Het weer zit erg mee, we hebben niet eens last van het temperatuurverschil van bijna 20 graden. Het zonnetje schijnt en zelfs langs het water is het niet koud. Heerlijk weer om een terrasje te pikken en lekker te gaan zitten kijken wat er allemaal langs komt varen. De raarste dingen zie je daar. Vrachtschepen, rondvaartboten, maar ook reclameboten met in neon een grote boodschap aan de zijkant. Er vaart zelfs een boot langs met een gigantisch scherm waar een film op gedraaid wordt. Een reclamefilm natuurlijk. Jacqueline wijst ons een van de gebouwen achter ons en vertelt dat ’s avonds de ramen van die flat een giga-scherm vormen waarop ook film wordt afgespeeld. Overal in de stad vindt je grote televisieschermen, op gebouwen, maar ook op palen langs de weg. Allemaal hebben ze maar 1 doel, reclame.
’s Avonds gebruiken we onze tijd om het fotoboek bij te werken. Aan de website kunnen we helaas niets doen, China heeft de provider waar deze site op staat geblokt. Er schijnen 10.000 Chinezen elke dag weer de hele dag op internet en tv te controleren of er niets op komt wat China in een kwaad daglicht stelt. En als ze het er niet mee eens zijn zetten ze gewoon het scherm op zwart. Dus moet de website wachten tot we weer thuis zijn!

De tweede dag neemt Jacqueline ons mee voor een wandeling door het oude gedeelte. We worden afgezet voor een straatje en als we daar door lopen komen we op een prachtig plein met schitterende gebouwen, helemaal in Chinese stijl. We kijken onze ogen uit, zo mooi. Een stukje verderop ligt een vijver met midden erin een theehuis. Het is te bereiken d.m.v. 2 bruggen. In de vijver zwemmen duizenden gigantische karpers. En er omheen duizenden chinezen. Jeetje wat is het hier mooi. En druk. Volgens Jacqueline is het een privé tuin geweest. Hij wordt helemaal omringd door gebouwen. In de zijstraatjes zitten allemaal leuke kleine winkeltjes. In een van die winkeltjes zit een man flesjes te schilderen. Prachtige decortjes op glas. Maar het bijzondere is, hij schildert deze flesjes aan de binnenkant!
Dan lopen we deze wijk uit, steken een weg over en komen terecht in een heel andere wereld. Zo mooi als de wijk net was, zo armoedig is deze. Het lijkt of we zo het decor van Olliver Twist zijn binnengestapt. Smalle straatjes gevormd door op elkaar gestapelde armoedige hutjes. Overal hangt de was aan stokken aan de gevels. De mensen zijn grotendeels op straat bezig. De kapster heeft haar klant op een stoel voor de deur zitten, de fietsenmaker is buiten bezig, een stel oudjes zitten gezellig aan een krakkemikkig tafeltje te mah jongen, zelfs de wasmachines staan op straat. Riool is er blijkbaar niet, de afvoerslang van de wasmachines ligt in de goot en er staan zelfs een paar stenen wasbakken waar niet eens een afvoer aan zit. Als de mensen de kraan open draaien loopt het water er aan de onderkant uit, zo de straat op. De huisjes hebben ook geen sanitaire voorzieningen, iedereen heeft een po en in enkele straten staat een openbaar toilet waar ze die po’s in leeg kunnen maken. De kleine kinderen die nog zindelijke moeten worden dragen broeken met een open kruis. Als ze dan moeten zet moeder ze gewoon op de grond en mogen ze hun behoefte doen. Soms zie je dan zo’n kindje zitten of lopen met een hammetje buitenboord. Het lukt echter niet om daar een foto van te maken, moeder draait steeds weg of doet haar arm ervoor. Een eindje verderop staan er enkele nummers op een muur, dit blijkt een soort telefoonboek te zijn voor noodgevallen. De nummers zijn van loodgieter, electricien e.d. Soms staat er voor een huisje een tafeltje of gewoon wat bakken op de grond waar e.e.a. wordt verkocht. We vinden ook een aantal huisjes waar je voedsel kunt kopen maar gezien de omstandigheden kunnen we niemand aanraden dat ook te doen. Alleen al het pannetje waarin het wordt klaar gemaakt, dat zou hier al jaren geleden zijn weggegooid. Wat een enorm goed immuunsysteem moeten deze mensen wel niet hebben! En toch lachen ze allemaal. De meesten vinden het ook erg leuk om op de foto te gaan.
De vogel en bloemenmarkt is al van een afstand te ruiken. De vogels zitten in piepkleine kooitjes, bloemen zien we er niet zo heel erg veel. Wat er wel veel was waren sprinkhanen. In allerlei soorten en maten. Je kon ze kopen als pop (soms waren ze in de manden bezig om uit te komen) maar ook per stuk in een doosje. Brrr… Veel Chinezen gebruiken overal de fiets voor. Je ziet ze dan ook op krakkemikkige bakfietsen de gekste dingen vervoeren.
Vervolgens steken we de straat over en komen terecht op de antiekmarkt. Nou ja, antiek…oude troep lijkt me een betere omschrijving. En ineens staan we dan weer op een plein met allemaal luxe gebouwen. Diverse restaurants en koffieshops met terrasjes die allemaal vol zitten met vooral westerlingen. Een ongelooflijk verschil maar we zijn wel blij dat we een plek hebben gevonden waar we met een gerust hart een kop koffie kunnen drinken….

’s Avonds eten we uit in een Chinese eetgelegenheid. We zitten met z’n allen rondom de bakplaten en het eten wordt ter plekke voor je klaar gemaakt. We krijgen standaard stokjes om mee te eten en hoewel we op verzoek ook bestek krijgen laten we ons niet kennen en eten we net als de rest met stokjes. En eigenlijk ging het helemaal nog niet zo slecht. Na het eten bezoeken we met zijn allen de school van Bob, Daan en Sofieke om te genieten van de musical Grease die daar door hun vrienden en vriendinnen wordt opgevoerd.

De laatste dag gaan we eerst op zoek naar een nieuwe lens voor de fotocamera van Frans. Je zou verwachten dat die in China genoeg voorkomen maar niets is minder waar. Na eventjes komen we tot de conclusie dat het zonde is van de tijd en keren we weer terug naar huis. Daar wacht ons het vervelende karwei om de koffers weer in te pakken voor de reis terug.

Aan het eind van de middag bezoeken we samen met Jacqueline, Thieu en Sofieke nog een van de beroemde winkelstraten van Sjanghai. Hij is zo al mooi maar het wachten is tot de verlichting aan springt. We besluiten een hapje te eten bij de Pizza Hut. De tweede zaak ter wereld dus waar Frans een Pizza heeft gegeten. Hij vond hem wel lekker maar niet zo lekker als die in Melbourne!
Als we weer buiten komen stappen we zo in een sprookje. Wat is dat mooi. Gebouwen, reclameborden, alles sprookjesachtig verlicht, een genot om te zien. Uiteindelijk komen we aan bij de rivier en kijken aan de overkant op de oever waar we de eerste dag hebben gelopen. Het lijkt wel een decor uit duizend en een nacht, we kijken onze ogen uit. Wat een prachtig uitzicht om afscheid mee te nemen van deze zo fascinerende stad!

's Ochtends stipt om 8.00 uur staat de chauffeur weer voor de deur, deze keer voor onze rit naar het vliegveld. Hij zet ons keurig recht voor de deur af. Het inchecken is zo gepiept en ook de douane zijn we zo door. Het vliegtuig blijkt wat vertraging te hebben opgelopen maar om 12.30 uur stijgen we dan toch eindelijk op voor een lange, lange vlucht van 12½ uur. We moeten in Londen overstappen maar als we daar aankomen mogen we niet landen. Door het slechte weer in Londen is er vertraging opgelopen op de luchthaven en er zijn nog een aantal vliegtuigen voor ons. We moeten dus blijven cirkelen tot we toestemming krijgen om te landen. Dit duurt ongeveer ½ uur. En dan krijgen we de zenuwslopende tocht naar de Gate voor de vlucht naar Schiphol. Eerst de slurf uit, dan door de controle. Dan blijkt de handbagage opnieuw door de scanner te moeten, we moeten zelfs onze schoenen uit doen. De rij is ellenlang en de boardingtijd voor onze volgende vlucht komt toch wel erg dichtbij. We halen het net maar dan blijkt dat we ons niet druk hadden hoeven maken, ook deze vlucht heeft vertraging. Gelukkig valt het mee, zo’n 20 minuten te laat mogen we het vliegtuig in. Maar als we helemaal geïnstalleerd zijn voor vertrek vertelt de captain dat het vanwege het slechte weer nog wel 50 minuten kan duren voor we toestemming krijgen om op te stijgen. Pfffff………….

We hebben wel wat turbulentie maar uiteindelijk komen we een klein uurtje (valt nog mee!) te laat op Schiphol aan. Cissy en Eugene staan al op ons te wachten. ’s Avonds tegen 23.00 uur zijn we na 7 weken dan eindelijk weer thuis.