09 Dinky

09 DINKY

Zondag 11 oktober 2009

Vandaag vertrekken we iets later dan we gewend zijn. Om 8.00 uur zit de bus weer vol en rijden we richting Alice Springs. Ruim een uur door een zo goed als verlaten landschap. Het beetje begroeiing dat we tegen komen is zo laag dat we er met gemak overheen kunnen kijken.
En dan ligt er midden in het niks langs de weg ineens een kamelenfarm en daar stoppen we. Een klein museum daar laat zien hoe er in Australië met kamelen werd omgegaan en waarom ze er zijn. Het zijn geen inheemse dieren, oorspronkelijk zijn ze ingevoerd omdat het de enige beesten waren die door de woestijn konden. Maar inmiddels leven er al enkele miljoenen in het wild. We krijgen de gelegenheid om een ritje op de kamelen te maken en dat nemen we van harte aan. Een ervaring op zich. Belangrijk is om vooral goed vast te houden bij het opstaan en weer gaan zitten, je wordt alle kanten op geschud. In galop
geeft geen enkel probleem, dat zit zelfs rustiger dan op een paard.

En dan naar Dinky. Dinky woont naast de kamelenfarm en is een zingende dingo. De enige zingende dingo ter wereld en hij is dan ook wereldberoemd. Er hangen krantenartikelen van over de hele wereld, zelfs een van de Telegraaf en hij is regelmatig op televisie. Zijn baas vertelt het verhaal over het ontstaan van de legende van de dingo terwijl Dinky zelf (wel vast aan een ketting) op zijn gemak bij Giselle haar tas leeg eet en daarna bij Erin op de tas gaat liggen uitbuiken. Hij lijkt tam maar blijft een wilde hond dus mogen we hem niet aanraken. Het maakt niet uit als hij vanzelf naar je toekomt maar er wordt gewaarschuwd, steek nooit een hand uit om hem te aaien of zo, als hij het op zijn heupen heeft ben je je vingers kwijt. En dan wordt Steve uitgenodigd om piano te spelen.
Als de eerste tonen klinken begint Dinky, die rustig op de tas van Erin ligt, ineens een wolvengehuil uit te stoten. Hij blijft gewoon liggen en huilt mee met de piano. Even later staat hij op en al huilend loopt hij naar de piano. Huilt nog even naar Steve en springt bovenop het toetsenbord. Steve speelt volgens de instructies gewoon door terwijl Dinky op het toetsenbord staat te janken. Als de laatste
noot van het lied wegsterft springt hij van het toetsenbord en gaat weer lekker liggen slapen…
Jim, de eigenaar van Dinky vertelt dat dit gedrag helemaal van Dinky zelf afkomt. Het is niet aangeleerd, gewoon ontstaan toen zijn dochter piano ging spelen. Dingo's kunnen niet blaffen en het huilen wat je hoort is een natuurlijk geluid. Het betekent niet dat Dinky niet tegen de piano kan, hij vindt het gewoon leuk om mee te doen! Een schitterend gezicht.

Hierna gaat de rit verder naar Alice Springs, een grote stad midden in de woestijn. Volgens de gegevens de dichtstbijzijnde stad van Ayers Rock maar toch altijd nog 5 uur rijden daar vandaan!
We worden weer ingedeeld bij Gail op de kamer en krijgen de rest van de middag vrij. We brengen die heerlijk door in het zwembad. Wat een genot om ook eens lekker te ontspannen!
In het zwembad worden we aangesproken in het Nederlands. We raken aan de praat met deze vrouw. Ze vertelt dat ze Irene heet en in Nieuw Zeeland woont. Ze is als baby van 7 maanden met haar ouders in 1954 naar Nieuw Zeeland gekomen. Omdat ze thuis altijd Nederlands heeft
gesproken kan ze dat nog steeds. En het klinkt ook nog bijna zonder accent, echt knap. Als we haar wat vragen stellen krijgen we zomaar een uitnodiging om daar bij haar te komen logeren. We krijgen alle adresgegevens en worden op het hart gedrukt om zeker geen hotel te boeken, we zijn bij haar van harte welkom, ze heeft ruimte genoeg. Wat denk je daarvan, worden we zomaar door een wildvreemde uitgenodigd om aan de andere kant van de wereld bij haar te komen logeren!
Ongelooflijk! Natuurlijk vertellen we haar dat ze bij ons ook altijd welkom is.

's Avonds staat er een diner bij de chinees op het program. En dan zit ik aan tafel gezellig te keuvelen met aan de ene kant de ruige Greg,
een bebaarde Harley fanaat van ½ meter langer en zeker 2 meter meer in omtrek dan ik en aan de andere kant met een de jonge Sally die zit te
vertellen dat ze thuis op de boerderij gewonde dieren opvangen en dat ze laatst met een kangeroejong dat door de moeder was verstoten in een namaakbuidel wekenlang heeft rondgestruind. Kan het nog afwisselender? En het is beregezellig.