08 Kings Canyon

KINGS CANYON

Zaterdag 10 oktober

Vandaag rijden we naar Kings Canyon. We komen er rond 10.30 uur aan en mogen kiezen tussen de korte route van 2,5 km of de lange van 6 km. Wij kiezen voor de lange.

We worden onder aan een berg uit de bus gezet en lopen het pad in. Zo'n 100 meter verderop gaat het ineens stijl omhoog. Op de zijkant van de berg vormen rijen en rijen richels een natuurlijke trap die zo'n 600 meter omhoog loopt. En dat blijkt het begin van de route…

Frans klimt als een geit tegen de berg op, omdat het een trap omhoog is met voldoende ruimte heeft hij helemaal geen last van zijn hoogtevrees. Wel geeft hij aan dat terug de trap af never gaat lukken. Maar dat hoeft ook niet, de route loopt in een cirkel dus komen we er ergens anders vanaf. En volgens Bil gaat het nadat je eenmaal tegen de trap op geklommen bent steeds makkelijker.
Het uitzicht is fantastisch. Prachtig gevormde rotsen en diepe kloven.
Af en toe lijkt het of je op de top van de wereld staat. We blijven braaf met een hele groep bij elkaar. Natuurlijk moeten we er
regelmatig door met opmerkingen over de stunt bij Uluru (Ayers Rock)."
Don't get lost, stick with us" horen we maar al te vaak. Maar gelukkig allemaal goed bedoeld.
We genieten van de klim en de wandeling. Dan komen we de hoek om….

En staan voor een diep ravijn. We moeten een paar steile trappen af, een brug over naar de andere kant en dan weer enkele trappen terug
omhoog. Houten trappen wel te verstaan. De moed schiet Frans in zijn
schoenen, daar komt hij nooit overheen. Maar terug is ook geen optie, daar is ook een trap die hij niet meer af durft. Hij neemt een dapper besluit en loopt door. Beslist niet van harte maar hij doet het wel.
Het groepje waar we mee lopen helpt van alle kanten en toont volop begrip. En voor we het weten staan we aan de andere kant van het ravijn weer bovenop de rots. Pfff dat hebben we ook weer gehad.

De zon schijnt ongenadig, het inmiddels 13.00 uur, op z'n warmst dus, ruim boven de 30 graden celcius. De groep raakt behoorlijk uitgeput en sommigen hebben het echt moeilijk. Er moet dan ook regelmatig een pauze worden ingelast. En natuurlijk zijn er altijd mensen die ondanks
de waarschuwingen niet voor voldoende water gezorgd hebben. Gelukkig hebben wij volop met onze camelbags.

We stuiten op een voorliggende groep met een oud dametje van maar liefst 79! Hoe die het ooit in haar
hoofd gehaald heeft deze klim te gaan doen is een raadsel maar daar zit ze dan, bovenop de berg, uitgedroogd en oververhit. De camelbag biedt uitkomst. In eerste instantie komt er niets uit maar als Frans voorover buigt begint de slang als een gek te lopen. Het ziet er uit en klinkt ook alsof hij in de fles staat te plassen wat natuurlijk weer tot grote hilariteit leidt. Hilda drinkt wat en een deel wordt over haar heen gegoten om haar af te koelen en dan kan ze weer langzaam verder. Met hulp natuurlijk, maar ze gaat weer. En als allerlaatste komt ze beneden aan. Moe maar voldaan. Wat een prestatie!

De wandeling van 6 km. nam bijna 4 uur in beslag, omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. Maar het was de moeite waard, wat een prachtige route!

Als iedereen beneden is, wat is afgekoeld en heeft gegeten gaan we weer verder naar de volgende accommodatie, in Erlunda. Voor de poort van het resort staat een road train, een vrachtwagen met maar liefst 4 aanhangers. Daar moet natuurlijk wel een foto van gemaakt worden!
We worden ingedeeld op een kamer met Gail, een aardige onderwijzeres
van onze leeftijd.
's Avonds genieten we op het resort van een heerlijke maaltijd en
vallen moe maar voldaan in ons bed.