Arnhem Land

14 ARNHEM LAND

Maandag 19 oktober

Vandaag een cruise over de Aligator River. Jawel, we gaan weer op krokodillenjacht. En de vangst is groot, we zitten amper in de boot en de eerste krokodillen dienen zich al aan. Net zoals in de Yellow Waters zitten ook hier alleen de agressieve zoutwaterkrokodillen. Eigenlijk is dat overal waar die voorkomen want zij eten de kleinere zoetwaterkrokodillen die ze tegen komen gewoon op.

Omdat ze niet kunnen kauwen vallen krokodillen niets aan wat ze niet door kunnen slikken. De kleinere zoetwaterkrokodil leeft dus van kikkers, reptielen, vissen en insekten. De zoutwaterkrokodil eet alles wat hij tegen komt, hij bijt er met één hap gewoon een hapklare brok af. Per tand kan hij een gewicht zetten van 600 kg en er zitten er nogal wat in die grote kaken!

Het is een machtig gezicht. Overal waar we kijken liggen ze, in het water, op de zandbanken, prachtig.

En dan moeten we uit de boot. De zandkant op terwijl er aan de andere kant van de rivier, duidelijk zichtbaar voor ons een stuk of 6 krokodillen liggen te zonnen. Hopelijk hebben ze al gegeten!

We klimmen met een noodgang tegen de kant op (niemand treuzelt, hoe zou dat komen?) en daar krijgen we van de aboriginal gids een uitleg over de diverse speren die in zijn stam worden gebruikt. Ze hebben zelfs aparte speren om elkaar te straffen! En geloof me, dat is niet leuk! Deze speren hebben aan beide zijden weerhaken die naar het midden gericht staan. Bij een lichte straf wordt zo'n speer een klein stukje in onder- of bovenarm gestoken, bij zwaardere straffen tot aan het midden. En hij kan er alleen maar uit als hij doormidden gezaagd wordt en geen aboriginal die je daarbij zal helpen. Dus dat gaat behoorlijk pijn doen. En bij de zwaarste straf wordt hij in de rechter borst, net onder de schouder gestoken. Krijg je hem er uit en overleef je het, dan heb je in elk geval een behoorlijk litteken zodat iedereen weet dat je behoorlijk naast het potje gedaan hebt. En geen vrouw die je dan nog wil en geen man die nog je vriend wil zijn.

Mannen straffen mannen, vrouwen straffen vrouwen. De vrouwen gebruiken dan wel geen speer maar hebben graafstokken die van erg hard hout gemaakt zijn. Daarmee verkopen ze je dan een klap. Voor klein vergrijp op onder- of bovenarm, voor groot vergrijp op je hoofd en daarmee slaan ze je dan echt bewusteloos. Soms als iemand een behoorlijk vergrijp gedaan heeft wordt hij op de "blanke" manier gestraft maar moet hij daarna ook nog de straf van zijn eigen stam ondergaan. Oei oei, beter maar goed gedragen!

De rondvaart is in een woord indrukwekkend, een ervaring om nooit meer te vergeten.

Net zoals de rondvlucht boven Kakadu in een 8 persoons vliegtuigje (incluis piloot). Voor we erin mogen worden we allemaal eerst gewogen. Blijkbaar nodig voor een evenwichtige vlucht. Nou, dat heeft niet veel geholpen!

Ik heb al eerder in een klein vliegtuigje gezeten en vond dat toen fantastisch dus ik verheugde me vreselijk op deze rondvlucht. Frans deed het voor het eerst en was niet echt enthousiast maar wilde het toch wel graag meemaken.

Bij het opstijgen ging het al mis. De piloot liet weten dat er behoorlijk wat turbulentie was en al op de startbaan begon het vliegtuigje te zwabberen. We waren amper van de grond of we doken al in een gigantische luchtzak (zo voelde het tenminste aan) en de toon voor de vlucht was gezet. Het uitzicht was door de vele branden heiig maar toch magnifiek maar het enige waar ik aan kon denken was: "zet dat ding op de grond. Is dat ½ uur nog niet om. O alsjeblieft landen!!!" Ik voelde me niet geweldig maar gelukkig werd ik niet echt ziek. Maar de leuning van mijn stoel heb ik zowat fijn geknepen. Ik vond het doodeng! Cissy, ik weet nou wat je voelt meid, petje af dat je toch naar Curacau bent gevlogen!

Frans was druk met zijn fototoestel bezig en had wel in de gaten dat hij mij niet te veel vragen moest stellen. Hij vond het niet geweldig maar heeft er toch best van genoten. Gelukkig maar, toch iemand die het leuk vond. Maar ik was gelukkig niet de enige, we hadden nog 2 anderen aan boord die er behoorlijk ziek van waren. Een liep er zelfs met een spuugzakje te sjouwen. En bij de andere vluchten was het niet anders. Zeker 1/3 van de deelnemers was blij dat ze aan de grond stonden en zouden deze vlucht als ze het tevoren hadden geweten niet mee hebben gegaan. Waaronder ik!

Het was een rustige groep die de bus in ging voor het laatste stuk richting Darwin…