De Camper

Na een lekker ontspannen ontbijtje bracht de taxi ons op vrijdag 8 februari naar het Kea depot waar de camper blinkend en wel op ons stond te wachten. Alles erin gepropt en daar gingen we…..

Na ongeveer 500 meter begon er een lampje te knipperen. Dat hoort niet dus reden we weer terug Nee, zei de monteur, daar hoef je je niet druk om te maken, dat is de boordcomputer die van slag is door de temperatuur. Even opnieuw starten en… kijk eens aan, het lampje is weer uit!

Wij weer op weg. Heel even. En jawel hoor, na zo'n 100 meter was het lampje er weer. Wij weer terug. Nee, niets om je zorgen over te maken maar als je het niet vertrouwt bellen we wel even naar de garage. Ring ring… nee, kan echt geen kwaad. En daar gingen we weer, knipperend en wel….tot na zo'n 100 meter lampje nummer 2 vrolijk mee begon te knipperen. En dus wij weer terug. Nee, DAT lampje gaf echt problemen aan. Maar gelukkig stond er nog zo'n zelfde camper in het depot. Alle spullen over geladen en eindelijk konden we dan echt op weg.

Thuis hadden we in de folders gelezen dat in deze tijd van het jaar (regentijd in Cairns) de wegen naar het noorden vaak onder water stonden en dus onbegaanbaar waren. Maar we hadden mazzel, alle regen was dit jaar verder naar het zuiden gevallen en we konden makkelijk een stuk noordwaarts. Op aanraden van de aardige mevrouw die ons geholpen had bij de KEA reden we naar Mossman Grove.

En eerlijk is eerlijk, ze had niets teveel gezegd. Onderweg werden we getrakteerd op schitterende vergezichten, de ene keer uitzicht op zee, dan weer midden in de bergen.

Na een stuk over een heel smal weggetje te hebben gereden kwamen we aan op een parkeerplaats in het regenwoud. Vandaar moesten we een paar honderd meter lopen over een slingerpad. We werden haast overweldigd door de herrie van de vogels en insekten en wat verder weg, stromend water.

En plots stonden we voor een rivier met prachtige stroomversnellingen, Mossman Grove. Schitterend. In een wat rustiger stuk waren wat mensen aan het zwemmen ondanks de waarschuwingsborden over het gevaar voor de sterke stroming. Een stukje verderop was nog een touwbrug over de rivier gespannen van waaruit je een prachtig uitzicht had. En alleen al het lopen over het pad was een heerlijke ervaring. De bomen torende hoog boven je uit, de vogels en insekten lieten luidkeels weten dat dit hun leefgebied was en wij mochten dat alles meegenieten.

De eerste nacht in de camper brachten we door in Port Douglas, een mooi klein havenstadje waar we nog even rondgeslenterd hebben. Na het inrichten van de camper hebben we nog even buiten gezeten. Dit keer helemaal geen last van insekten. Nee, dit keer kwam het gevaar van groter wild. Recht boven ons in de boom zat een hele kolonie van die mooie, gekleurde parkieten. Heel mooi….totdat er een een grote flats zomaar boven op mijn buik liet vallen. Bah! Maar gelukkig mijn buik, had ook mijn hoofd kunnen zijn!

We hebben een poging gedaan om wat te slapen maar zelfs met de ventilator op vol was het nog om af te pikken in de camper. Zelfs de lokale bevolking klaagde erover, niet alleen is het erg warm (zo'n 33 graden) maar ook de vochtigheid is erg hoog. Om 7 uur stonden we dan ook alweer gedoucht en wel klaar om weg te rijden naar de volgende bestemming.

Kurranda

Kurranda bleek een vreselijk toeristisch plaatsje te zijn wat het te danken heeft aan het station van de Scenic Railway en de Skyrail. En wij gingen het allebei doen vandaag.

De Scenic Railway is een trein die over een 150 jaar oude spoorweg boven over de bergen door het regenwoud loopt van Kurranda naar Cairns. Onderweg gestopt bij de Barren Falls. Hier valt het water maar liefst 265 meter de diepte in. Prachtig! De hele route bestond uit schitterende vergezichten (of diepte-gezichten!), tunnels en prachtige stukken oerwoud.

De terugweg ging met de Skyrail. Jawel, ook Frans liet zich ondanks zijn hoogtevrees niet kennen en stapte in. Later zou hij vertellen dat hij het niet echt fijn vond maar toch heeft ook hij genoten van het uitzicht. En dat was schitterend. Deze Skyrail ging over de bergen, hoog over de boomtoppen van het regenwoud 7,5 km. terug naar Kurranda. Onderweg waren er 2 stops, de 1^e op de hoogste top van de berg, de 2^e bij de Barren Falls. Het was jammer dat het regende maar ja, het is tenslotte in Cairns ook regentijd en bovendien zaten we nog boven het regenwoud ook. Het uitzicht was er echter niet minder om. Prachtige vergezichten, mooie bomen (een gids liet ons een naaldboom zien waarvan de naalden eruit zagen als gewone bladeren. Omdat deze boom laag groeit krijgt hij weinig zon en om toch zoveel mogelijk licht te vangen heeft de boom zijn naalden zo plat mogelijk gemaakt en hebben ze nu de vorm van bladeren terwijl het toch om een dennenboom gaat, heel apart!) de Barren Falls van boven af en grote witte Kaketoes in de boomtoppen. We hebben er gewoon geen woorden voor!

Vanaf het station in Kurranda rijden we weer richting Cairns waar we overnachten en uit gaan zoeken waar we mogen weer heen zullen rijden.