06 Cooper Pedy

06 Coober Pedy

Woensdag 7 oktober 2009

We rijden weg uit Broken Hill voor een lange nacht in de bus. Op naar Coober Pedy. Dankzij de huisarts en de slaaptabletjes die hij heeft meegegeven voor onderweg slaap ik wonder boven wonder de hele nacht. Frans heeft de tabletjes niet nodig, die kan staande slapen als het moet. Pas een uur voor we aankomen worden we wakker.

Coober Pedy is een stadje in South Australia waar het in de zomer wel tot 52 graden warm kan worden. Daarom woont 70% van de bevolking onder de grond. Alleen de aboriginal bevolking moet daar niets van hebben, blijkbaar heeft dat iets te maken met hun cultuur cq. geloof. De
mensen die boven de grond wonen zijn in de zomermaanden zo'n 400Australische dollars (ongeveer 250 euro) per maand kwijt alleen al aan de airco.

We komen rond 8.00 uur bij de accommodatie aan en kunnen direct inchecken. En ook wij slapen onder de grond.
Het motel heeft een normale ingang maar direkt als je binnen komt moet je de trap af en de grot in. Er ligt een lange gang met grenzend daaraan een soort kleinere grotten met daarin 2 tot 3 stapelbedden, 4 tot 6 personen dus. Iedereen zoekt een bed voor zichzelf en daarna gaan we weer op stap.
De eerste stop is een opaalmijn. Coober Pedy bestaat vooral van opaalmijnen, net zoals Broken Hill vooral van zilvermijnen bestaat. In elke straat zijn dan ook opaalwinkels te vinden. Iedereen die wil kan een optie op de grond huren en kan dan een jaar lang proberen om uit zijn gedeelte opaal te halen. Een beetje zoals vroeger de goudzoekers deden. Je vindt dan ook velden vol met bergjes steengruis naast een diepe schacht, een mijn dus.

De mijn die we bezoeken is niet meer in gebruik maar je krijgt een goed idee hoe het er aan toe moet zijn gegaan. Er ligt ook nog een oude ondergrondse woning bij die helemaal is ingericht naar de jaren 50. Ook hier is duidelijk te zien hoe dat moet zijn geweest.
Na een rondleiding in de stad krijgen we de gelegenheid zelf wat rond te kijken. Sommigen maken van de gelegenheid gebruik om opaal aan te schaffen, wij gebruiken de tijd om weer een deel van ons verslag op internet te zetten. Helaas zijn de computers van het jaar blok en lukt het niet om binnen de tijd alles netjes op te zetten. Maar ja, er is in elk geval weer een verslag te lezen, bijwerken doen we wel weer bij de volgende gelegenheid.

's Avonds eten we pizza. Bill heeft er 20 besteld, het lijken wel wagenwielen zo groot. Ik zit na 2 puntjes helemaal vol, Frans krijgt er wel 4 weg. Vol verbazing zien we het grootste deel van de pizza's in de hongerige magen van onze reisgenoten verdwijnen. Waar laten ze het in vredesnaam???

Na het eten weer de bus in voor de zonsondergang bij de Breakaway's.
De bus stopt aan de rand van een berg en we kijken uit over een gigantische lege vlakte met hier en daar een losse berg.
Onvoorstelbaar dat die midden in het niks liggen. Geen richeltje er naartoe, niks. Helemaal vlak en dan ineens een berg, alsof die zo uit de grond omhoog geduwd is. Tijdens de zonsondergang zien we langzaam de vlakte van kleur veranderen, maar echt spectaculair is het niet echt. De weg er naartoe wel. Tjeetje, de laatste paar kilometer moeten we over een zandweg en het is zo erg dat de airco moet worden afgezet, we zitten allemaal zand te happen. Zijn nog nooit zo blij geweest met
asfalt!

Terug in het motel drinken we nog een glaasje met een paar reisgenoten en moe maar voldaan van weer een mooie dag zoeken we de grot op met ons bed.

Donderdag 8 oktober

Vandaag mochten we uitslapen, ontbijt om 7.00 uur!

Helaas ben ik vergeten om mijn telefoon onder mijn kussen te leggen en omdat het aardedonker is in de grot weet ik dus ook niet hoe laat het is. Maar geen nood, er zijn er genoeg om ons heen dus we horen het vanzelf. En dat doen we…

.
We liggen allebei boven in een stapelbed en ik wordt wakker omdat Ann en Joan die onder ons liggen opstaan en gaan douchen. In de verte hoor ik een telefoon die blijkbaar als wekker afloopt dus neem ik aan dat we er uit moeten. Met moeite hijs ik me uit mijn slaapzak en klim van
mijn bed af. Ik had best nog wat langer willen slapen. Ik pak mijn telefoon en wat denk je…..5.15 uur!!!! Tjeetje….
Zo snel ik kan duik ik weer in mijn slaapzak maar ja, van slapen komt natuurlijk niets meer. Langzaam maar zeker horen we overal mensen opstaan en praten en uiteindelijk komen we er zelf dan ook maar uit.
Als we om 6.30 uur bij de douches staan blijkt bijna iedereen al klaar te zijn. Uitslapen noemen ze dat!

Vandaag is weer een reisdag. We hebben maar liefst 640 km af te leggen van Broken Hill naar Ayers Rock. De beroemde monoliet in het centrum van Australië. We doen het rustig aan, maken diverse stops waarvan een bij de grens tussen South Australia en het Northern Territory en een
bij een het Ebenezer Aboriginal Centr waar Aboriginal Art wordt verkocht dat door de lokale kunstenaars is gemaakt. Helaas vinden we
niets van onze gading maar er komen nog kansen genoeg.
Om 17.30 uur zijn we dan eindelijk in het plaatsje Yularu, zo'n 10 km van de rots vandaan. We worden allemaal ondergebracht in cabins en ook
deze keer delen we hem met Barbara en Bill.

Terwijl we onze spullen uitpakken komen van lieverlee steeds meer reisgenoten aanlopen en
uiteindelijk vindt de BBQ niet meer bij de campkitchen maar bij onze bungalow plaats. Een gezellige happening met een eenvoudig maar lekkere maaltijd. Even douchen en dan snel naar bed, morgen een drukke dag en de wekker loopt maar liefst om 5.00 uur af!!!