Dubbo

06. BOTTEMS UP SAFARI, DUBBO

Zaterdag 3 oktober 2009

Zaterdagochtend om 7.40 uur staar Bill's zoon Darren voor de deur om ons naar de John Pauls Catholic School te brengen van waaruit de reis door het centrum van Australië gaat beginnen. De medicijnen die ik vrijdag van de dokter heb gehad doen hun werk goed en ik voel me gelukkig weer een heel stuk beter.

Bij school aangekomen wordt duidelijk wat een enorme berg werk dit voor Bill moet zijn. Alleen al de boodschappen die mee moeten!

De stemming zit er goed in. Iedereen is opgewekt en een half uurtje later dan afgesproken vertrekken we op de ruim 5000 km. Lange reis door het centrum. Vandaag is vooral een reisdag. We leggen de eerste 640 km. af naar de plaats Dubbo waar we 2 nachten in het Westvieuw Caravanpark zullen verblijven.

Als we daar 'savonds aankomen worden we verdeeld over diverse cabins. Wij delen een cabin met Bill en Barbara. Een mooie caravan met eigen douche en toilet en het bed ligt uitstekend. Ook het avondeten is een avontuur. Op de tijdens deze trip onmisbare BBQ worden steacks gebakken (helaas heeft de kok niet helemaal begrepen hoe dat moet, de dingen lijken wel schoenzolen!) en met een broodje, gebakken uien en saus vormt dat ons avondeten. Maar als je honger hebt smaakt alles dus binnen een mum van tijd is de hele maaltijd in de hongerige magen verdwenen. Tijd voor onze welverdiende rust.

Zondag 4 oktober 2009

Vanochtend gaat de wekker al om 5.45 uur! We worden om 6.45 uur verwacht in de Zoo voor een "achter de schermen" trip. Dat komt er op neer dat je met een gids een ronde van 4 km. loopt en alle dieren bekijkt terwijl ze nog in hun nachthokken zitten. Het voordeel hiervan is dat je dan dichter bij de dieren kunt komen, het nadeel is dat ze inderdaad ook allemaal achter tralies staan wat natuurlijk de foto's en film niet ten goede komt. Na de rondleiding is het tijd voor ontbijt . Dat gaat ongeveer hetzelfde als het avondeten de vorige dag alleen smaakt het wel aanzienlijk beter! Op de BBQ worden eieren en bacon gebakken die op een heerlijk vers broodje een lekker ontbijt vormen.

Het is ook al snel duidelijk dat de groep erg gezellig is. Iedereen buurt met iedereen en ook wij worden als "vreemdelingen" meteen opgenomen in de massa. We komen geen praat tekort.

Tot 14.00 uur worden we in de Zoo losgelaten en we doen er nog zo'n 6 km. bij. En dan is het toch echt wel genoeg.

Voor de middag staat een bezoek aan de Dubbo Goal op het programma. En nee, dat heeft niets te maken met voetbal maar alles met een gevangenis. We krijgen een korte introductie en mogen dan zelf de gevangenis gaan bekijken. In de cellen zijn met poppen diverse scènes uitgebeeld en als toefje op de taart worden we ook nog eens getrakteerd op een ontsnappingspoging van een van de gevangenen. Natuurlijk komt er een bewaker net op tijd ingrijpen…

Om 18.00 uur is er een heilige mis waar een deel van de groep heen gaat. De rest gaat vast naar de club waar we na de mis zullen eten. De kerk is prachtig. Modern, licht en prachtig glas in lood. De mis bestaat voor het grootste gedeelte uit gezang waaraan door iedereen wordt meegedaan.

Het eten in de club is heerlijk. Voor nog een 10 euro p.p. hebben we daar een heerlijke maaltijd met maar liefst 3 grote plakken rundvlees, diverse groenten, aardappelen en frites en nog drinken op de koop toe. En moe maar voldaan rollen we de bus in om ons terug te laten brengen naar het caravanpark na een lange, lange dag.

Maandag 5 oktober 2009

Vandaag moeten we weer om 7.00 uur ontbijten. Het is al duidelijk dat er weinig gerust al worden deze reis!

Om 7.45 vertrekt de bus voor de 770 km lange reis naar Broken Hill. Een reisdag dus.

Broken Hill ligt in de Outback en we rijden dan ook urenlang door het niks, naar nog minder. Het landschap wordt steeds droger en roder, en we vinden steeds minder bewijzen van de bewoonde wereld. Het tegemoetkomende verkeer reduceert zich van 1 auto per 5 minuten langzaam maar zeker tot 1 auto per uur of zo.

Langs de weg zien we geiten (jazeker hier leven wilde geiten en nog niet zo weinig ook) en vooral ook veel emoe's. Af en toe zien we een kangaroe. Maar ook dat wordt steeds minder. Uiteindelijk verdwijnen zelfs de bomen en zien we allen nog maar lage struiken in de rode grond. En dan rijden we Broken Hill binnen. Een complete stad in de Outback met alles erop en eraan. We worden onder gebracht in een low budget motel en Frans en ik hebben mazzel, we krijgen een hele kamer voor onszelf.

Voor het diner vertrekt de hele meute naar de nabij gelegen club en ook hier kunnen we voor weinig geld heerlijk eten. De stemming is gezellig en we hebben weer volop te kletsen. Een gezellige groep, allemaal heel open naar elkaar, echt tof!

BROKEN HILL

Dinsdag 6 oktober 2009

Vandaag mogen we uitslapen. Het ontbijt is pas om 7.30 uur!

Iedereen is goed op tijd en voor 9.00 uur zitten we allemaal weer in de bus voor een rondrit door de stad samen met gids. We rijden wat op en neer terwijl de gids wat uitlegt over de gebouwen die we zien. We moeten wel op en neer want zo groot is Broken Hill nou ook weer niet. We stoppen enkele keren bij een look-out maar eerlijk gezegd is het uitzicht op de stad nogal een rommeltje. Wel mooi om de leegte erachter te zien. Helaas gaat om e.o.a. duistere reden het bezoek aan de Flying Dokterspost niet door en dat is wel erg jammer, dat was juist hetgeen waar ik me hier het meest op had verheugd. En een bezoek aan het art museum van de plaatselijke schilder kan dat echt niet goedmaken!

En dan rijden we naar het plaatsje Silverton. Een spookstadje 27 km van Broken Hill vandaan. Onderweg zien we ook nog een kudde wilde paarde lopen, prachtig gezicht. We stoppen op de Murro Murro lookout. We rijden een heuvel op en als we aan de top komen…………..adembenemend! We kijken over een gigantische vlakte, met helemaal niks. Alleen zand in allerlei kleurschakeringen en af en toe een struikje. Schitterend!

Een klein stukje daar vandaan ligt Silverton City. Een stadje dat zo'n 100 jaar geleden n og 3500 inwoners had en nu is gereduceerd tot nog geen 100. De gids vertelt dat er regelmatig films worden opgenomen zoals bv een deel van een van de films van Mad Max. Een van de auto's die daarin is gebruikt staat nog steeds voor het hotel. Lelijke wagen trouwens.

De gebouwtjes die er nog staan zijn schitterend en het is ook niet moeilijk om je voor te stellen dat hier films worden opgenomen.

Vervolgens terug naar Broken Hill, naar De Mint waar een het grootste acrylschilderij ter wereld hangt. Het is 10 meter hoog en 100 meter breed en verbeeld diverse delen van de Australische woestijn. Het is in een ronde zaal tegen de muur geha ngen dus je ziet het overal om je heen. Wel mooi maar het doet me toch ook wel een beetje denken aan de afbeeldingen op een kermisattractie.

De tweede attractie van de Mint is zilver. Broken Hill is een van de zilversteden van Australië en hier kun je volop zilveren sierraden kopen voor veel minder dan in de winkels elders. Er ligt van alles en met een volle bus doen ze dan ook goede zaken.

Naast de mint ligt een park waar we het diner zullen nuttigen. Op de BBQ worden hamburgers en uien gebakken en twee enorme ketels groenten en aardappels gekookt. Een deel van de passagiers gaat met een rugbybal aan de gang en de sfeer is ook hier weer heel gezellig. Het eten smaakt best en uiteindelijk moeten we ons haasten voor de laatste attractie van vandaag, de zonsondergang bij de sculpturen van Broken Hill. De chauffeur rijdt met een noodgang naar de sculpturen terwijl we de zon steeds verder zien zakken. Uiteindelijk komen we 5 minuten voor tijd op de plek aan, helemaal door elkaar geschud. Pfff…………

Maar het is echt de moeite waard. Terwijl we boven op de berg tussen de sculpturen staan zien we langzaam de zon aan de horizon verdwijnen en zodra die onder is verandert de lucht in een prachtig palet van kleuren. Ik hoop dat de foto's het een beetje kunnen weergeven.

We lopen nog wat rond en worden dan door de buschauffeur terug geroepen. Het wordt donker en dan is het gevaarlijk om daar te blijven lopen want dan kun je de slangen niet meer zien…..goed dat ik dat niet tevoren geweten heb!

Nog even een pitstop en dan de bus in voor de lange overnacht rit van 950 km. naar Coober Peedy. Het is echt aardedonker hier in en rond de bus. En als dan ook het licht boven het gangpad uitgaat zie je geen hand voor ogen meer. Het enige licht komt van een heel klein pitje op de vloer, het tv-scherm en van mijn laptop. Geen spatje licht verder. Geen lantaarns langs de weg en geen lampen of lichtvlekken van steden in de omgeving. Helemaal niks, onvoorstelbaar donker, zo donker is bij ons gewoon onmogelijk.

Terwijl ik dit stukje zit te schrijven roept de chauffeur om dat we onze riemen aan moeten doen want de weg kan ruw zijn en dan zijn er ook nog de road kills…. kangaroes e.d. die worden doodgereden onderweg. Dat schijnt hier heel normaal te zijn . En dat is dan wel weer een beetje jammer…..