07 Ayers Rock

07 AYERS ROCK

Vrijdag 9 oktober 2009

Vandaag hebben we onze eerste prijs verdient. We zijn genomineerd voor een prijs die speciaal voor onze stunt in het leven is geroepen. Als eerste dus…

De ochtend begon vroeg. Heel vroeg.
Om 5.00 uur ontbijt, om 5.45 uur in de bus. Op naar Ayers Rock. Of zoals de Aboriginals het noemen, Uluru. De beroemdste rots van Australië. Een monoliet, midden in de woestijn, 340 meter boven de grond, 6 km. eronder.
Op rustige dagen is het mogelijk erop te klimmen. Maar een klein briesje op de grond betekent een flinke bries op de top, dus zodra er ook maar een beetje wind staat gaat de poort dicht. En helaas, als we om 7.00 uur bij de rots aankomen blijkt hij gesloten.

We besluiten om naar de naastgelegen Olga's te rijden , ook een mooie groep rotsen. Als we er bijna zijn staat er zomaar een groep van 3 wilde kamelen langs de weg. Deze dieren zijn oorspronkelijk ingevoerd maar deden het zo goed dat ze inmiddels als inheems worden beschouwd.
Het is een van de weinige diersoorten die in de woestijn kan overleven.

De wandeling door de Gorge (kloof) in de Olga's is schitterend. En dan weer terug naar Uluru in de hoop dat de klim nu wel open is. Maar helaas, de poorten zijn nog steeds gesloten dus moeten we beslissen.
Pakken we de 10.4 km lange of de 2.5 km lange route. Het grootste gedeelte van de groep kiest voor de korte, slechts 18 mensen voor de
lange route waaronder wij. We stappen uit en starten de tour.

De wandeling langs de rots is schitterend maar helaas gaat het al snel mis. We komen de mensen van de korte route tegen wat betekent dat wij op de verkeerde zitten. Niet getreurd, een stuk terug lopen en dan zitten we weer op de goede weg. Wel met de boodschap dat we moeten proberen de rest in te halen want we hebben niet veel tijd. Mochten we met de bus verder willen dan hoeven we alleen maar naar de weg te lopen, om het uur rijdt de bus rond en pikt ons dan op.

Na een tijdje komen we Marilin en Bud tegen en we loper verder met hen op. Na ongeveer 8 km besluiten we gezamenlijk dat het wel genoeg is geweest en gaan we naar de weg. Rond 12.15 uur moet daar de bus langs komen en we zijn ruim op tijd. Maar om 12.15 uur geen bus… Om 12.30
nog geen bus… om 12.45 uur nog steeds geen bus en ondertussen beginnen we hem toch wel een beetje te knijpen. Tegen 13.00 uur nog steeds geen bus en dan komen we er achter dat we helemaal niet aan de weg zitten te wachten. Het stukje weg waar wij zijn blijkt het enige doodlopende stukje weg te zijn langs de Rock! Hebben wij weer.

Om terug naar de weg te komen moeten we zeker 20 min. lopen. Ondertussen zijn er al verschillende voorbijgangers ingeschakeld die
allemaal beloven om naar onze bus uit te kijken en dan door te geven waar wij zijn . Maar helaas, geen bus. De telefoon heeft geen bereik dus kunnen we ook geen contact opnemen met Bill. Verder lopen op de track is ook geen optie, het duurt zeker nog 45 min. om naar de volgende stop te komen en ondertussen kunnen ze ons dan zeker niet vinden.
En dan komt de reddende engel. Een politiewagen!
Twee jonge knullen in een politiewagen komen langs gereden. We houden hen aan, eigenlijk alleen maar met de vraag of zij wel bereik hebben
op hun radio of telefoon zodat we de bus kunnen waarschuwen waar we zijn. Nee, dat hebben ze niet maar ze willen ons wel naar de weg
brengen. Dus stappen we in…

Nou is een politiewagen hier niet helemaal zoals bij ons. Het is een truck met een tweezitter en achterop is een kooi bevestigd waar evt.
arrestanten e.d. in kunnen. En daar zitten wij met zijn viertjes…
Bij de T-splitsing van de weg gebeurt het ongelooflijke, ze stoppen niet! In plaats van ons af te zetten bij de plaats waar we elke moment
de bus verwachten rijden ze 4 km. terug naar de plaats waar wij vandaan komen en zetten ons daar af. Hier hebben we schaduw en water en de bus komt vanzelf wel langs is hun redenatie. We zijn ontsteld. Nog verder van huis!
Helemaal van slag nemen we plaats op het bankje in de schaduw. Wat nu…
We proberen de telefoon maar helaas. Dit keer hebben wij wel bereik, maar Bill nog steeds niet dus daar schieten we ook niets mee op. Op de vorige plek kwamen tenminste nog regelmatig mensen lang s maar hier rijden alle auto's met een noodgang voorbij, niemand stopt. En over
een klein uurtje moet iedereen terug zijn bij het bungalowpark voor onze helikoptervlucht over de Rock. We beginnen hem toch echt wel te knijpen.

We besluiten iemand aan te houden en te vragen om een van ons naar het Visitor Centre te brengen waar iedereen waarschijnlijk al aan een heerlijke lunch zit (die wij dus missen) zodat ze in elk geval weten waar wij zijn en ons op kunnen pikken. We hebben geluk, de eerste de beste auto die we aan houden stopt en is bereid ons te helpen. Bud stapt in en rijdt mee weg.
Ondertussen blijven we de telefoon proberen en ineens heb ik contact met Bill. Binnen 10 minuten staat de bus voor. Hé, hé, eindelijk, net op tijd. We schamen ons dood als we de bus in stappen maar iedereen is alleen maar blij dat ze ons eindelijk gevonden hebben! Maar er wordt
wel een prijs in het leven geroepen voor de grootste blunder van de trip. En wij zijn de eerste genomineerden! Lost in the Bush!

En dan de helikoptervlucht. Die was echt fantastisch. We maakten een vlucht van zo'n 20 minuten over Ayers Rock en omgeving. Echt schitterend! Vanuit de lucht is goed te zien hoe leeg het land is met daar middenin die enorme monoliet. Prachtig! Ik had mazzel, ik kwam naast de piloot voor in het toestel terecht en had het beste uitzicht
van allemaal. Het was veel te vlug weer om!

En nog was de koek niet op. Zonsondergang bij Ayers Rock.
De rots verkleurt tijdens de zonsondergang continue. Op het eerste gezicht zie je het niet zo goed maar als je veel foto's achter elkaar
maakt zie je naderhand toch een behoorlijk kleurverschil.
We rijden naar het 21.000.000 Au. Dollar kostende platform, speciaal aangelegd om de zonsondergang te bekijken. Niks te zien… Geen andere bussen of auto's, geen zonneschijn op de rots, helemaal niets. Een lege plek waar je van de zonsondergang dus ook niets kunt zien. Hoe
hebben ze dat ooit kunnen maken! Vervolgens rijden we terug naar het oude platform dat totaal ondergelopen is door de toeristen. Maar de
rots is groot genoeg, altijd wel een mooi plekje te vinden. We genieten hier van een prachtig uitzicht. Wat een fortuin om hier te mogen zijn. Een prachtig eind van een heel bijzondere dag!