Vrijdag 7 november 2009
Laatste dag in Paynsville. Wat gaat dat snel.
Hans pikt ons om 9.30 uur op voor een bezoek aan Raymond Island. Dit eiland ligt voor de kust van Paynsville en je kunt er alleen met een veerboot naartoe. De oversteek duurt een minuut of 5 en is voor voetgangers gratis.
We maken een rondrit met paard en wagen. Hans en Jenny hebben dat geregeld. Na eventjes wachten komt er een paard aangesjokt die een kar trekt alsof hij niet eens weet dat die er achter hangt. Niet dat het zo v
lot gaat, nee, juist niet. Op zijn dooie gemakje komt hij aangekuierd. Jamie is de naam.
En zo gaat ook de rondrit. Op zijn dooie gemak kuiert Jamie het eiland over en trekt de kar alsof hij niet eens weet dat die er aan hangt. Maar wel erg gezellig. Zijn baasje vertelt van alles en nog wat en hoewel een jonge meid en daar zou je het niet van verwachten, ook zij heeft alle tijd. We rijden de huizen voorbij, gaan een landweg in en stuiten gelijk op de eerste koala. Hangt als een pop in de boom te slapen, je wordt al moe als je hem ziet hangen. Heerlijk! En dan nog een….en nog een….
En bij elke koala stopt de kar en mogen we eruit voor foto en film zolang als we willen.
Een stukje verderop vinden we een eend-orchidee. Als ik er niet op gewezen was had ik het beslist niet gezien. Een zeer zeldzaam plantje, eigenlijk onooglijk, een dun sprietje van 15 cm met 1 dun kort blaadje vanuit de stam. met een piepklein bloempje dat uit de juiste hoek bekeken lijkt op een eend. En ook dat moet natuurlijk uitgebreid op de foto.
En dan vinden we een koalamoeder met kind. Prachtig. Wa
t een verrukkelijk pluche koppie. Je zou ze zo in je boodschappentas stoppen en mee nemen, schitterend.
De rondrit is echt een feestje. Daarna lopen we nog wat rond en als we langs de weg nog bij een koala in de boom staan te kijken stopt er een auto. De bestuurster vertelt ons waar we vlakbij maar liefst 3 koala's met jong kunnen vinden, samen met nog enkele mannetjes. En dus gaan we daar heen. En ja hoor, daar zitten ze. Prachtig. Wat een heerlijke beestjes, jammer dat die alleen maar in Australië zijn te bewonderen. Maar dat maakt ze natuurlijk wel extra speciaal.
De dag kan niet meer kapot. We wandelen terug naar de Ferry voor een Tea bij Hans en Jenny thuis. En na een uurtje relaxen op het balkon boven maken we nog een wandeling langs het meer. Helaas was dat geen onverdeeld genoegen, we werden letterlijk opgevreten door de muggen. Maar het uitzicht was prachtig zullen we dan maar denken.
Na het eten rijden we nog even naar een telefooncel om de meiden thuis te bellen. We hebben een kaart waarmee we echt goedkoop kunnen bellen maar dat moet dan wel via een telefooncel. De enige in het dorp staat op een donkere plaats, langs een camping. En dat betekent insekten. Heel veel insekten. Terwijl ik sta te bellen komen er steeds meer. Muggen, torren, motten en van alles waar ik de naam niet van ken. Na een kort telefoongesprek zie ik er uit alsof ik de mazelen heb, maar het was toch fijn eventjes van thuis te horen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten