32 Naar huis

32 NAAR HUIS

Zaterdag 14 november

En dan is het weer zover. Het lijkt zo vreselijk lang als je er aan begint maar die 7 weken zijn letterlijk omgevlogen. Het lijkt of we vorige week in het vliegtuig hierheen zaten en nu moeten we al weer terug…

Het inchecken op het vliegveld verloopt vlot. Het is nog niet druk dus zijn we meteen aan de beurt. Het gewicht van de koffers is prima maar dan blijkt dat een van de stukken handbagage 5 kg boven het gewicht zit. Geeft niets, we blijken een uitloop van 5 kg per persoon voor de koffers te hebben. Als we dat geweten hadden…. Het betekent wel dat er wat dingen uit de handbagage in de koffer moet, de handbagage mag echt maar 7 kg wegen ivm het opbergen in de bakken boven de hoofden van de mensen. Begrijpelijk.

Als we door de douane gaan blijk ik toch niet zo'n vertrouwenwekkend gezicht te hebben, ik wordt eruit gepikt voor een algehele controle. Al mijn tassen moeten open, en zelf wordt ik gefouilleerd en besnuffeld met e.o.a. apparaat dat drugs en explosieven op kan sporen. Niks te vinden natuurlijk maar weer een ervaring rijker. Het blijft maar door gaan!

De vlucht naar Hongkong gaat redelijk rustig. De piloot had gewaarschuwd voor turbulentie maar al bij al viel het wel mee. We vliegen 4½ uur over Australië en zien vooral zand…en een prachtige zonsondergang.

In Hongkong 3 uur wachten voor de overstap naar Amsterdam en dan weer verder. Deze vlucht is wat minder rustig. Regelmatig is er nogal wat turbulentie en wat vooral vervelend is, de ergste turbulentie is onder het eten. Heb je wel eens geprobeerd een vork met rijst in je mond te steken terwijl je als een gek zit te schudden? Nou probeer maar eens...

En dan zijn we eindelijk op Schiphol. Cissy en Kees staan ons al op te wachten en het is heerlijk hen weer te zien. Karin moet een ijstraining geven en komt daarna even gedag zeggen.

Karin en Cissy hebben keihard gewerkt om ons een fijn welkom te heten. Het hele huis is gepoetst, de ijskast gevuld, bloemen op tafel en er staat zelfs een welkomst taart die ze zelf hebben gemaakt. Wat een fantastische meiden!

31. Afscheid van Melbourne

31 AFSCHEID VAN MELBOURNE

12 november 2009

De laatste 2 dagen in Australië doen we niet veel bijzonders meer. We vinden op internet nog enkele UGG winkels en besluiten daar een kijkje te nemen. Ze blijken echter zonder uitzondering allemaal de "neppers" te verkopen. Ook aardige laarzen maar toch zie je het verschil. Ook in de prijs natuurlijk, hoewel ook deze niet echt goedkoop zijn.

Als ze bellen dat de bestelde laarzen binnen zijn pakken we de tram naar het centrum. Onderweg komen we een camerawinkel tegen die letterlijk een hele berg cameratassen heeft liggen en hier vind Frans eindelijk de tas waar hij al de hele vakantie naar op zoek is.

En dan de UGG's. Speciaal voor ons besteld. Prachtige laarzen. Maar helaas kan ik er met geen mogelijkheid in komen en Karin dus ook niet. Ze hebben ze wel groter maar dan in het zwart, bruin is er niet meer. Gelukkig passen de zwarte wel en omdat die ook erg mooi zijn deze toch maar mee genomen.

's Avonds zwerven we nog door de City en eten een patatje bij de Lord of de Fries. De lekkerste frieten in Melbourne. Hoewel alle winkels zijn gesloten gonst de City van leven en het is dan ook erg gezellig om hier rond te wandelen.

Vrijdag 13 november:

Laatste dag in Melbourne. Voelt een beetje sip. Nog vrijdag de 13^e ook en het begint ook nog slecht, alle badkamers bezet….

Na het ontbijt nog even een telefoontje naar Hans en Jenny van Rijswijk en Hans en Mary van der Born om hen gedag te zeggen. Bil, Barbara en Tom hebben we de afgelopen dagen nog aan de telefoon gehad. Het is een verdrietig idee dat we deze mensen de komende jaren niet meer terug gaan zien. Bill en Barbara heel misschien, die willen over niet al te lange tijd een reis naar Europa maken.

Nog één keer over de Victoria Market om nog wat laatste souvenirtjes te scoren. Nog één keer door de stad terug naar het station kuieren. Hè, wat zullen we dat missen. Nog even snel naar het beeld van Apollo waar mijn ouders ook mee op de foto staan. Vorige keer was hij zijn neus kwijt. Hij heeft ondertussen een nieuwe maar hij is er niet knapper op geworden.

En dan de koffers maar pakken. Het valt mee, alles past er in en we zitten redelijk aan het gewicht. De handbagage is iets te zwaar maar een van de koffers heeft ondergewicht. Hopelijk verrekenen ze dat met elkaar.

Als afsluiting van de vakantie gaan we eten in de City. We vinden een gezellig restaurantje in een zijstraatje van de Bourke Street. Er staat Life muziek in de straat en boven de tafeltjes hangt de kerstverlichting al te branden. Erg gezellig. En het eten is heerlijk. De lamskoteletten vallen al van het bot als je er naar kijkt en Frans moet moeite doen om heel die grote kipschnitzel weg te krijgen.

Dan lopen we terug naar de tram. We filmen en fotograferen de kerstverlichting en de etalages van Myer waar een heel kerstverhaal wordt uitgebeeld over een varkentje dat zijn ouders wil helpen met het kerstdiner. Dan lopen we naar de tram komen pardoes in een grote kerstshow terecht.

In de Swansonstreet staat al een paar dagen een metershoge kerstboom maar de verlichting brandde nog niet. Voor deze boom is een podium opgericht en net als wij daar aan komen lopen knalt er een vuurwerkpijl en komt niemand minder dan de Kerstman het podium op gelopen. Hij zingt samen met het publiek een kerstlied en dan worden de lampen van de grote kerstboom ontstoken. Schitterend, hebben we net mooi mee kunnen pikken. En net op het moment dat we naar de halte lopen komt onze tram ook nog aan rijden, het kan niet beter. Je zou niet denken dan het vrijdag de 13^e is!

Terug in het hotel besluit ik nog een poging te wagen om het laatste verhaal in Melbourne op de site te zetten. We hebben nog een kwartiertje internet, misschien is het net genoeg.

30. Remembrance Day

30 REMEMBRANCE DAY

11 November 2009

Vandaag is het Remembrance Day. Het Australische equivalent voor Bevrijdingsdag. Eigenlijk vieren ze geen bevrijding maar worden alle mensen die in de diverse oorlogen of uitzendingen zijn omgekomen herdacht.

Hier in Melbourne staat de Shrine. Het oorlogsmonument. Een prachtig gebouw, neergezet in 1934 ter herinnering aan de slachtoffers van de 1^e wereldoorlog. In de onderste verdieping staat een levensgroot beeld van 2 soldaten, rug aan rug. De ene gekleed in een uniform uit de 1^e wereldoorlog, de 2^e in een uniform uit de 2^e wereldoorlog. Het zijn vader en zoon.Je staat er niet bij stil maar er zit maar 21 jaar tussen deze twee oorlogen dus kwam het voor dat in de 1^e oorlog de vader moest komen opdraven en in de 2^e de zoon. Als je daar over nadenkt eigenlijk in en in triest.

Op de verdieping daarboven staat een gedenksteen met daarop de tekst Greater Love Hat No Man. Het lijkt op een grafsteen maar er ligt niemand begraven. 11 November is een belangrijke datum en blijkbaar ook 11 uur maar ik weet niet meer precies waarom. In het dak van de Shrine is een openingetje gemaakt van een paar centimeters. En daar scheen elk jaar op 11 november om 11.00 uur een zonnestraal door die precies op de steen valt. Het duurt maar 10 minuten, daarna is de straal weer weg. Helaas hebben ze met het invoeren van de zomertijd roet in het eten gegooid, sindsdien schijnt de straal pas om 12.00 uur op de steen. Wel fijn voor het publiek want de plechtigheden beginnen nog steeds om 11.00 uur en zijn nu voor 12.00 uur afgelopen. En kan het publiek nu gaan kijken en niet alleen de genodigden. Voor de Shrine staat een pilaar met daarvoor de eeuwigdurende vlam, een ode aan alle slachtoffers die na de 1^e wereldoorlog zijn gevallen.

De plechtigheid is indrukwekkend. Een aantreden van de genodigden en diverse hoge pieten over het voorplein op de maat van de marsmuziek. Allemaal groeten ze de vlam als ze deze passeren. Als laatste een groep jeugdige cadetten die op het plein in formatie blijven staan. De gouverneur van Victoria neemt bij hen de inspectie af. Boven aan de trappen van de Shrine staat een microfoon waar diverse mensen een woordje doen, bijgestaan door een doventolk. 2 Meisjes lezen een door hen geschreven gedicht voor. De Last Post wordt gespeeld terwijl er een oud vliegtuig dat nog een rol heeft gespeeld in de oorlog overvliegt. Dan volgt een minuut stilte…. Daarna wordt het volkslied ingezet, enthousiast meegezongen door de honderden toeschouwers, allemaal onder de brandende zon. Het is vandaag 33 graden… En een voor een gaan de cadetten tegen de vlakte. Vijf worden er in totaal afgevoerd….

Tot slot komt er nog een bereden brigade te paard over het plein en dan is de plechtigheid afgelopen. Het leger des Heils deelt drinken en cake uit en er is nog een mogelijkheid om vragen te stellen aan de mensen van de bereden brigade. En deel te nemen aan het defilé langs de steen in de Shrine. Terwijl we hier rond lopen worden we geïntervieuwd door WIN TV, een landelijk netwerk. Helaas hebben we geen idee waar en wanneer die uitzenden dus weten we ook niet of het uitgezonden is.

Al bij al een indrukwekkende ochtend. Het is al ruim 14.00 uur als we de Shrine verlaten en de naastgelegen Botanische Tuinen van de Alexandra Gardens in wandelen. En dan valt meteen op dat die prachtige groene tuin uit onze herinnering helemaal zo prachtig niet meer is. Veel planten hebben dorre bladeren en sommige zien er uit of ze elk moment de geest kunnen geven. Prachtige grote palmen vol met dorre bladeren…

En al snel zien we de oorzaak. De waterstand is dramatisch laag. Wat vorige keer nog een prachtige volle vijver was met vissen, slangen en schildpadden erin is nu niet meer dan een plas water. Hij ligt voor een groot deel droog. Andere waterpartijen zijn helemaal opgedroogd.

Ze zijn bezig een watersysteem in de Alexandria Gardens aan te leggen maar het probleem is eigenlijk waar ze het vandaan moeten halen. Het water van de naastgelegen Yarra River is te zout, die staat in verbinding met de Philip Bay en dus de zee. Daarom kan dat water niet gebruikt worden. Nu moeten ze een eigen systeem aanleggen om bruikbaar water uit de grond te halen. En daar zijn ze druk mee bezig, ook dat is te zien. Maar of dat voor alle planten op tijd komt? De cactussen staan er in elk geval prachtig bij!

28 Rialto

28 RIALTO MELBOURNE

Maandag 9 november 2009

Vandaag moeten we voor 10.00 uur de auto terug brengen. De verhuurder zit midden in het centrum dus blijven we gelijk maar daar. We zijn van plan een bezoek te brengen aan de Rialto toren maar vinden 10.00 uur wel erg vroeg. We zwerven eerst nog wat door de stad. Geen straf, het is hier vergeven van de winkels met van alles en nog wat te koop.

We drinken een capucino bij een chocolaterie in de arcade van Gog en Magog. Een prachtige oude doorgang in het winkelentrum met ouderwetse winkeltjes en een schitterend plafond. In een van de gangen staan de beelden van Gog en Magog. Het valt ons op dat er al veel winkels de kerstversiering hebben opgehangen. Zaterdagochtend is er ook een grote Kerstparade in de stad maar helaas moeten wij dan al op het vliegveld zijn voor de vlucht terug naar huis, dus die kunnen we niet meer zien.

En dan de Rialto toren. Een wolkenkrabber met op de bovenste verdieping ( de 57^e!) op 253 meter hoogte het deck van waaruit je rondom over de hele stad kunt uitkijken. We hebben het al verschillende keren gezien maar kunnen er ook nu weer geen genoeg van krijgen. Meteen al als je uit de lift stapt zie je die prachtige blauwe lucht met een nog schitterende blauwe zee door de ramen van het deck. Prachtig. En we mogen 's avonds gratis terugkomen om het uitzicht te bewonderen als de verlichting in de stad brand. En dat is letterlijk een schitterend gezicht!

Helaas wordt de toren over niet al te lange tijd gesloten. Er is een nieuwe gebouwd, nog hoger maar daar kun je maar een deel van de stad bekijken. Van het Deck van de Rialto wordt dan een restaurant gemaakt. Het gevolg hiervan is dat alle dingen in het souvenirwinkeltje flink zijn afgeprijsd en daar maken we dankbaar gebruik van!

29 Victoria Market

29 VICTORIA MARKET MELBOURNE

Dinsdag 10 november 2009

Voor we op stap gaan nog snel een paar foto's gemaakt van ons hotel. We zouden het bijna vergeten!

De Victoria Market in Melbourne is legendarisch. Je kunt er van alles kopen. Een gigantische markthal met vleeswaren, zuivel en zelfs een apotheek, een hal met vis en een hal met groente en fruit en dezelfde oppervlakte als deze 3 bij elkaar nog eens met allerlei andere artikelen. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het is er te koop. Natuurlijk ook veel van de gebruikelijke souveniertjes e.d. En ook de gebruikelijke Foodcourt (een grote hal met rondom allerlei verschillende etenstentjes waar je evt. afzonderlijk kunt bestellen om het dan samen aan de tafeltjes in het midden op te eten) ontbreekt niet.

Wij zijn op zoek naar een paar UGG's voor Karin. Laarzen van suède met van binnen een schapenvacht. Beroemd over heel de wereld, onbetaalbaar in Nederland. In Australië, waar ze vandaan komen, ook niet goedkoop, maar iets betaalbaarder. Helaas zijn de laarzen die ze had gevraag niet aanwezig of pasten niet. Eén model was er wel maar de ene maat was te strak en een maatje groter verdronk ik in. En Karin dus ook want die heeft dezelfde maat.

Niks gekocht dus. Helaas. Wel nog wat andere kleinigheidjes gevonden en het wandelen door de markthallen op zich is natuurlijk ook erg gezellig. En Frans heeft zijn voorraad hoeden weer aan kunnen vullen.

Onderweg terug (via het winkelcentrum natuurlijk) vinden we een schitterend winkeltje met allerlei artikelen gebaseerd op de tekenfilm van Pinokio. Er draait een video van Guiseppe, bezig in zijn timmerwerkplaats, en de verkoper lijkt zelfs op hem! We kunnen het niet laten hier iets te kopen voor ons toekomstige kleinkind. (vertel lekker nog niet wat het is Cissy, zie je vanzelf wel!).

En even later staan we ook nog eens voor een officiële UGG winkel. En daar staan de nieuwe modellen die op de markt nog niet verkocht mogen worden. Niet de laarzen die Karin graag wilde hebben maar wel andere erg mooie. We krijgen een kaartje met het adres van de website en het telefoonnummer zodat Karin kan kijken welke ze wil en dan kan ik ze telefonisch bestellen. Als ik dat morgenochtend doe zijn ze nog op tijd binnen. Kunnen we toch nog een paar mooie voor haar mee brengen.

We zoeken 's avonds het Mexicaanse restaurant op dat we onderweg waren tegengekomen. Achteraf blijkt het Portugees maar dat mag de pret niet drukken. We genieten hier van een heerlijk kipgerecht en dan zijn we weer een dag dichter bij ons vertrek.

27 Healesville

27 HEALESVILLE

Zondag 8 november

Weer een afscheid, bah. Het is heerlijk al onze vrienden hier weer te zien maar beslist niet leuk om steeds weer afscheid te moeten nemen.

Om 8.30 uur rijden we naar Hans en Jenny voor een laatste kop koffie en dan is het weer tijd om terug naar Melbourne te rijden. Het afscheid valt niet mee, we weten dat we elkaar in geen jaren meer zullen zien. Nog een laatste omhelzing, een laatste zwaai en dan zijn we toch echt vertrokken.

De reis gaat vlot. We zijn van plan een bezoek te brengen aan het Healesville Sanctuari, ongeveer 4 uur rijden vanaf Eagle Point. Net zover als de City van Melbourne zou zijn geweest. Voorbij Packenham de C422 volgens de kaart. Maar hoe goed we ook kijken, geen C422. Dus rijden we een stukje terug, gaan van de weg af waar we denken dat hij moet zijn. Niet te vinden. Misschien toch niet ver genoeg gereden? Weer de snelweg op, dit keer weer wat verder. Geen C422….Uiteindelijk komen we er achter dat de kaart die we vorige wek hebben gekocht al is verouderd. Het stuk weg waar we nu op zitten is nieuwer dan de kaart en de weg die we zoeken ligt langs de oude weg! Verdorie, weer terug…

Uiteindelijk bereiken we zonder problemen Healesville. Het bijzondere van dit dierenpark is dat het allemaal inlandse dieren bevat, dus alleen dieren die in Australië zelf voorkomen. Bovendien heeft het een groot dierenhospitaal waar het gewon de of zieke (wilde) dieren opvangt. De behandelkamer, operatiekamer en nog enkele andere ruimtes liggen rond een grote zaal en hebben een glazen wand zodat je kunt zien waar de artsen mee bezig zijn. Ook wordt er steeds uitleg gegeven.

Op dit moment ligt er een kangaroe onder narcose op de behandeltafel. Ze is gewond gevonden, waarschijnlijk aangereden. Terwijl we staan te kijken komt een van de artsen de uitslag van de röntgenfoto's geven. Zowel de wervelkolom als het bekken vertonen een nare breuk waar niets meer aan gedaan kan worden. Helaas moeten ze het dier laten inslapen. Het beste voor het dier maar ze zeggen zelf al, het went nooit.

De tasmaanse duivel is deze keer heel goed te zien. Vorige keer lag hij onder een steen verscholen te slapen maar nu loopt hij rond en neemt zelfs een duik in het water rondom zijn eiland. Af en toe gaat hij er als een echte fotomodel voor staan. De platypus heeft weer last van AdHd en omdat het ook nog een nachtdier is lukt het niet erg om hem te filmen. Foto's kunnen we helemaal wel vergeten. Ook de dingo's zijn redelijk aktief. Alleen de kangaroes liggen allemaal te slapen. Ze hebben groot gelijk, het is 32 graden celcius! De wombat is nergens te zien, zal ook wel in zijn holletje liggen.

En natuurlijk stelen de koala's weer de show. Alleen al de onmogelijke houdingen waarin ze in de bomen hangen, prachtig. De sproeiers staan aan en ze doen niet eens moeite om op een droge plek te gaan zitten, ze blijven gewoon hangen.

En dan is het weer tijd om te gaan. Terug naar Melbourne waar we inchecken in hetzelfde hostel waar we vorige week waren. We hebben zelfs dezelfde kamer!

26 Raymond Island

26 RAYMOND ISLAND

Vrijdag 7 november 2009

Laatste dag in Paynsville. Wat gaat dat snel.

Hans pikt ons om 9.30 uur op voor een bezoek aan Raymond Island. Dit eiland ligt voor de kust van Paynsville en je kunt er alleen met een veerboot naartoe. De oversteek duurt een minuut of 5 en is voor voetgangers gratis.

We maken een rondrit met paard en wagen. Hans en Jenny hebben dat geregeld. Na eventjes wachten komt er een paard aangesjokt die een kar trekt alsof hij niet eens weet dat die er achter hangt. Niet dat het zo vlot gaat, nee, juist niet. Op zijn dooie gemakje komt hij aangekuierd. Jamie is de naam.

En zo gaat ook de rondrit. Op zijn dooie gemak kuiert Jamie het eiland over en trekt de kar alsof hij niet eens weet dat die er aan hangt. Maar wel erg gezellig. Zijn baasje vertelt van alles en nog wat en hoewel een jonge meid en daar zou je het niet van verwachten, ook zij heeft alle tijd. We rijden de huizen voorbij, gaan een landweg in en stuiten gelijk op de eerste koala. Hangt als een pop in de boom te slapen, je wordt al moe als je hem ziet hangen. Heerlijk! En dan nog een….en nog een….

En bij elke koala stopt de kar en mogen we eruit voor foto en film zolang als we willen.

Een stukje verderop vinden we een eend-orchidee. Als ik er niet op gewezen was had ik het beslist niet gezien. Een zeer zeldzaam plantje, eigenlijk onooglijk, een dun sprietje van 15 cm met 1 dun kort blaadje vanuit de stam. met een piepklein bloempje dat uit de juiste hoek bekeken lijkt op een eend. En ook dat moet natuurlijk uitgebreid op de foto.

En dan vinden we een koalamoeder met kind. Prachtig. Wat een verrukkelijk pluche koppie. Je zou ze zo in je boodschappentas stoppen en mee nemen, schitterend.

De rondrit is echt een feestje. Daarna lopen we nog wat rond en als we langs de weg nog bij een koala in de boom staan te kijken stopt er een auto. De bestuurster vertelt ons waar we vlakbij maar liefst 3 koala's met jong kunnen vinden, samen met nog enkele mannetjes. En dus gaan we daar heen. En ja hoor, daar zitten ze. Prachtig. Wat een heerlijke beestjes, jammer dat die alleen maar in Australië zijn te bewonderen. Maar dat maakt ze natuurlijk wel extra speciaal.

De dag kan niet meer kapot. We wandelen terug naar de Ferry voor een Tea bij Hans en Jenny thuis. En na een uurtje relaxen op het balkon boven maken we nog een wandeling langs het meer. Helaas was dat geen onverdeeld genoegen, we werden letterlijk opgevreten door de muggen. Maar het uitzicht was prachtig zullen we dan maar denken.

Na het eten rijden we nog even naar een telefooncel om de meiden thuis te bellen. We hebben een kaart waarmee we echt goedkoop kunnen bellen maar dat moet dan wel via een telefooncel. De enige in het dorp staat op een donkere plaats, langs een camping. En dat betekent insekten. Heel veel insekten. Terwijl ik sta te bellen komen er steeds meer. Muggen, torren, motten en van alles waar ik de naam niet van ken. Na een kort telefoongesprek zie ik er uit alsof ik de mazelen heb, maar het was toch fijn eventjes van thuis te horen.

25 The Alpes

25 THE ALPES

Vrijdag 6 november.

Om 7.00 uur afgesproken om Hans en Mary te ontmoeten bij het politieburo in Bruthen. We parkeren daar de auto en stappen over in hun Mobilhome voor een rondrit door de Australische Alpen.

Het eerste deel gaat naar Omeo, 100 km verderop. We stoppen hier bij de begraafplaats waar de vorige man van Mary is begraven. Altijd als ze in deze plaats komt gaat ze even bij het graf langs.

Omdat hier in Australië een graf voor altijd wordt gekocht zijn er ook eeuwenoude graven te vinden. Eenmaal een graf gemaakt blijft dat liggen, er wordt niets geruimd, er hoeft ook niet iedere keer opnieuw voor grafrechten te worden betaald. Daardoor liggen er graven tussen die helemaal verweerd, verzakt of geërodeerd zijn. Je vindt er van alles.

Daarna tijd voor een kop koffie in Omeo zelf en dan verder naar de wintersportplaats Hortham. En daar vinden we zelfs nog sneeuw. Komen we helemaal naar Australië, zitten we in de sneeuw! Het is niet veel maar Hans kan het niet laten om wat sneeuwballen te gooien.

En dan weer verder richting Bright. Met die grote camper de haarspeldbochten in de bergen door. Af en toe (eigenlijk meer regelmatig) kijk je honderden meters de diepte in terwijl je langs de rand van de weg rijdt. Er staat geen vangrail en echt breed is de weg ook niet. Het stukje berm tussen de weg en de afgrond is vaak niet breder dan ½ meter, soms haalt hij dat nog niet eens. Ik moet zeggen dat ik niet altijd even relaxed op mijn stoel zit. Eerlijk gezegd ben ik dolblij als we weer wat vlakke grond onder de wielen hebben.

Net voor Bright stoppen we op een idyllisch plekje voor een heerlijke BBQ. We staan onder de bomen aan een riviertje, de zon schijnt volop en het eten is heerlijk. Wat wil je nog meer.

Bright is erg leuk. We brengen er een uurtje door en eten er een heerlijke ijsco. Er is een of ander evenement aan de gang met allerlei ouderwetse auto's en die zijn er dan ook volop te zien. En dan weer verder.

Als ik het bordje Bairnsdale 135 km zie staan ben ik eigenlijk opgelucht. He, he, nog eventjes. Maar nee, Hans had andere plannen, hij slaat af richting Mount Beauty. Wel de moeite waard, een prachtig uitzicht hoog over de bergen en over de vallei. Maar weer die wegen op en af….

Uiteindelijk rijden we nog zeker 3 uur rond voor we weer terug zijn in Bruthen waar onze auto staat. Een erg gezellige dag met een klein beetje een triest einde. We moeten afscheid nemen van Hans en Mary en weten dat we hen zeker enkele jaren niet meer zullen zien.

24 Metung

24 EAGLE POINT / METUNG

Woensdag 4 november

Met de auto richting Mitchell River National Park, dat is de bestemming voor vandaag. Na een rit van ongeveer een uur komen we aan op een parkeerplaats en vinden een bord met wandelroutes. Daarop staat aangegeven dat het naar de rivier een wandeling van 20 min. Is. Mooi.

Een kwartiertje later staan we op een uitkijkplaats, hoog boven de bomen. Beneden rotsen, bomen en in de verte water. Een prachtig gezicht, dat wel, maar nog lang geen rivier. Die ligt verderop langs het pad, een heeeeel stuk lager. Dus lopen we door. Natuurlijk weten we allang dat we dat binnen de 20 min. Vanaf de parkeerplaats echt niet gaan halen.

Nog eens 20 min. later zijn we halverwege de afdaling naar de rivier en dan staat daar ineens een kangaroe voor onze neus. Uit zijn buidel steken de poten van zijn jong. Hij kijkt ons even aan en huppelt er dan vandoor.

Omdat we op tijd moeten zijn voor een etentje in het restaurant in Painesville besluiten we om te draaien en op ons gemak kuieren we terug naar de auto. Helaas geen kangaroe meer te zien.

Het etentje is heel bijzonder. Speciaal voor de gaten uit Holland heeft de kok een entree gemaakt van kangaroevlees en krokodillenvlees. Eigenlijk wilde hij er ook nog emoe bij doen maar daar kon hij niet aan komen. Het zag er heerlijk uit.

En het kangaroevlees was ook heerlijk. Lekker mager, mals vlees, heerlijk. Het krokodillenvlees viel tegen. Er was weinig smaak aan. Een beetje naar kip misschien maar dan toch maar heel vaag. En het was ook een beetje taai. Maar wel leuk om het een keer geproefd te hebben. En zo werd er weer een fijne dag besloten met een heerlijke maaltijd.

Donderdag 5 november

Vandaag rijden we met Hans en Jenny naar Metung. Een mooie plaats aan een van de Gipsland meren.

Onderweg er naartoe stoppen we om kroketten! te eten. De winkel waar die werden verkocht had ook allerlei andere Hollandse lekkernijen zoals drop¸speculaas en Calvé mayonaise. De kroketten waren niet helemaal zoals bij ons maar ze smaakten heerlijk. Wel keken ze er van op toen wij zeiden dat die ook heerlijk zijn op brood. Dat kenden ze blijkbaar niet.

Dan rijden we naar Metung.

We lopen er wat rond en bekijken de huizen aan de haven. Daarna over de boardwalk langs het water tot het 2 km verderop gelegen Maritiem verhuurdepot waar we een lekkere cappucino drinken. En dan weer terug naar het centrum. We rijden nog wat rond en uiteindelijk komen we terecht bij de Tamberrah Cottages waar het restaurant The Windmill Pizza is gelegen. Een prachtig vakantiepark met in het midden een windmolen met waterrad (helaas moeten de wieken er nog aan komen maar die zijn onderweg). In deze windmolen is een ietepieterig restaurantje gevestigd. 16 stoelen beneden en 12 boven. Moet reserveren want veel plaats is er niet.

Beneden wordt een verjaardag gevierd dus wij mogen boven. En hebben daar de hele ruimte voor onszelf. Heel bijzonder. De eigenaar is een Australiër die probeert in een Hollandse setting een Italiaanse Pizza te serveren. En die pizza is heel bijzonder. Een gigantisch bord pizza, met een flinterdunne bodem en een gigantische lading vulling. Heerlijk! Hans krijgt hem helemaal weg, Jenny bijna maar wij komen niet verder dan de helft. Geen probleem, we krijgen een doos om de rest mee naar huis te nemen!

Onderweg terug stuiten we op een hele groep kangaroes die zich langs de weg aan het gras tegoed zitten te doen. Schitterend!

23 Lakes Entrance

23 LAKES ENTRANCE

Dinsdag 4 november

Vandaag is de dag dat heel Australië stilvalt. En wel voor een paardenrace! De Melbourne Cup, het evenement van het jaar. Zo'n belangrijke race dat er zelfs een vrije dag voor gegeven is! En de belangrijkste reden dat wij juist deze week hebben uitgekozen om niet in Melbourne te zijn. Vanwege dit evenement is het er stervensdruk en zijn alle hotelprijzen verdubbeld.

We merken hier gelukkig niets van de drukte. Voor ons is vandaag de dag dat we nog een stel van onze vrienden hier zullen ontmoeten. Hans en Mary wonen in Lakes Entrance, 45 minuten van Eagle Point vandaan en daar rijden we vandaag naartoe.

We hebben afgesproken om Hans te ontmoeten bij de voetgangersbrug in Lakes Entrance. We gaan met hem een wandeling maken terwijl Mary dan op haar gemak de koffie kan voorbereiden. Haar gezondheid is niet goed en wandelen is voor haar uit den boze.

En ook dit weerzien is weer allerhartelijkst.

We lopen de brug over en maken een wandeling door de duinenrij die tussen het meer en de zee ligt. Hans vertelt over de slangen die hij daar allemaal heeft gezien. Enkele heeft hij zelfs doodgeslagen. Volgens hem huist er een van de giftigste soorten van Australië. Nou lekker!

We zijn een half uurtje op weg als ik iets hoor ritselen in de struiken. Ik sta meteen op scherp maar zie helemaal niets. Hans en Frans lopen een stukje voor me en ik doe mijn best om niet achter te blijven en niet te lang te blijven hangen om te filmen. Ik voel me niets op mijn gemak hier en zie overal in gedachten slangen rondkruipen. Brrr…

En dan gebeurt het toch. Een prachtig stukje natuur… Ik stop even om te filmen en ben direct zo'n 10 meter achter. En dan een geritsel achter me….Er zit echt iets! Van schrik spring ik wel een meter de lucht in….om in de gezichten van een stel lachende wandelaars te kijken….Pfff wel voor schut!

Er vallen een paar druppels regen maar dat mag geen naam hebben. Vanwege de frisse wind lopen we niet terug over het strand aan de zeezijde maar langs het meer en daar vinden we half in het water het kadaver van een dode zeehond. Een hele grote die stinkt voor een nog grotere!

Het weerzien met Mary is ook heerlijk. Vooral omdat haar gezondheid broos is, is het dubbel fijn om haar te zien. Mary is niet tevreden als haar visite niet eet dus we komen niets tekort.

En ook vandaag brengen we een gezellige dag door met het bezichtigen van de omgeving en vooral bijkletsen met onze vrienden. Als we terug rijden naar onze "villa" kun je ons rollen van alle lekkernijen die we hebben gehad. We hebben de afspraak om vrijdag mee te gaan voor een dagje in de bergen in de Motorhome van Hans en Mary. En in de kofferbak liggen 3 waardevolle antieke boeken, 1 is er zelfs meer dan 100 jaar oud. Een kado van Mary. Zomaar!

22 Eagle Point

22 EAGLE POINT

Zondag 2 november

En na die lange, saaie rit komen we dan eindelijk aan in Eagle Point waar we ook weer hartelijk worden verwelkomd, dit keer door Hans en Jennie. Het is echt heel bijzonder om zoveel vrienden na zo'n lange tijd weer te ontmoeten.

Hans heeft een verblijf voor ons geregeld omdat zijn eigen huis nog niet helemaal klaar is. De bouw is zo goed als af maar het is nog niet helemaal gemeubileerd. We blijken een hele bovenwoning ter beschikking te hebben, compleet met maar liefst 3 slaapkamers en een apart washok met wasmachine. Dat komt goed van pas! En na een lekkere BBQ (Australiërs zijn gek op hun "Barbie") kunnen we kiezen welk bed we willen slapen.

Maandag 3 november

Vandaag brengen we een dag door met het bekijken van Eagle Point en zijn omgeving. Het plaatsje ligt aan een van de meren van Lakes Entrance en vormt samen met Painsville een prachtig stukje natuur. Samen maken we een wandeling langs het water. We zien prachtige vogels, bloemen en uitzichten. Daarna neemt Hans ons nog mee naar een paar heel bijzondere plekjes terwijl Jennie zorgt voor een heerlijke maaltijd. De avond brengen we door met het bekijken van foto's, vooral die van vroeger waar zowel mijn ouders als die van Hans op staan uit de tijd dat zij beiden in Australië woonden. Bijzonder dat daar na zoveel jaren nog zo'n vriendschap uit voort kan komen!

21 Beaconsfield

21 BEACONSFIELD

Zaterdag 1 november

Om 9.15 uur staan we bij Hertz in de Franklinstreet om onze auto op te halen. Er staat een hagelnieuwe Toyota Camri voor ons klaar. Het is wat onwennig als we de parkeergarage uitrijden, ze rijden hier immers links maar we komen zonder problemen bij het hotel aan om de bagage op te pikken. En dan gaat het richting Eagle Point.

Omdat het op de route ligt hebben we afgesproken om vandaag ook langs Helen en Tom te rijden. Zij wonen sinds een half jaar in Beaconsfield, ongeveer een uur rijden van de City van Melbourne vandaan. Het is niet moeilijk te vinden, we rijden er zo naartoe.

En wat een verrassing. We hadden op internet alwel gezien dat het een erg mooi huis was maar zo mooi! Op een stuk land van 5 hectare, midden in de bossen staat een schitterende woning met een grote veranda aan 3 kanten. Omdat het huis op een heuvel ligt hangt de veranda aan de achterkant ruim boven de grond en zit er nog een kamer onder. Aan een van beide zijkanten bevat de veranda een groot zwembad en een spa. Een stuk bij het huis vandaan staat een grote garage met 2 studio's waar Helen haar cursussen geeft (beplakken van beelden/voorwerpen met mosaïc) en mettertijd moet in de andere studio het schildersattelier van Tom komen.

Het is heerlijk Helen en Tom weer te zien. We kennen Tom alleen maar als een echt stadsmens maar wonder boven wonder (had hij zelf ook niet verwacht) vind hij het hier midden in de natuur veel fijner. Ze wonen dan ook geweldig.

Recht voor de veranda staat nog een boomstam met enkele stukken tak. Om het huis zoveel mogelijk brandveilig te maken hebben Tom en Helen alle bomen die te dicht bij staan om laten hakken maar in deze (gedeeltelijk holle) boom zat een kookaburra te broeden. Daarom hebben ze de stam met het nest laten staan. En nu kun je de vogels bezig zien als ze aan en af vliegen om hun jongen te voeden. Schitterend.

Tom en Helen willen er niets van weten dat wij 's middags nog doorrijden naar Eagle Point, dus bellen we Hans en Jennie dat we een dag later komen en hier blijven overnachten. We brengen een heerlijke dag door samen met onze vrienden rondom het huis en in het zwembad.

Zondag 2 november 2009

Vandaag gaan we eerst samen naar de markt in Beaconsfield. Deze bestaat voor een heel deel uit nieuw, een ander deel uit 2^e hands spul en ook de groenten, fruit en planten zijn rijkelijk vertegenwoordigd. Daarna nog een gezamenlijke lunch en dan is het toch echt tijd om weer verder te rijden.

Met pijn in ons hart nemen we afscheid. Misschien dat Tom nog een keer naar Melbourne komt als we daar weer zijn maar Helen zien we de eerste jaren niet meer terug.

20 In Melbourne 1

20 MELBOURNE 1

29 oktober 2009

We zijn al een paar dagen in Melbourne. Erg veel bijzonders hebben we nog niet gedaan.

We hebben wat rondgelopen in de City en een bezoekje gebracht aan de Station Pier, de pier waar vandaan het schip de Aurelia vertrok waarmee ik met mijn ouders naar Nederland kwam. We hebben de pier al eerder gezien maar het is toch steeds weer een bijzonder gevoel om daar te staan. En we wisten nog dat hier een restaurant zat waar ze heerlijke koffie en nog veel lekkerdere taart hadden. En daar hadden we wel zin in.

We wisten het zeker, Pier 3, daar moesten we zijn. We lopen naar binnen, bestellen onderweg naar het terras vast een kop koffie en zien dan dat we hier helemaal nog nooit zijn geweest. Zitten we in het verkeerde restaurant. We moeten bij de buurman zijn!

Gelukkig hebben we er nog niets bij besteld dus drinken we onze koffie op en vertrekken naar de buren. En daar staan de bekende vitrines, vol heerlijkheden waar we uit mogen kiezen. Het valt niet mee maar uiteindelijk maken we onze keuze en genieten we op een zonnig terras van de lekkernij.

Als we 's middags een bezoek willen brengen aan het aquarium blijkt daar een hele school zijn dagje uit in door te brengen. Daar hebben we geen zin in dus veranderen we de plannen en nemen de tram naar het Westfield Shoppingcentrum. Het Aquarium komt dan een andere dag wel weer.

30 Oktober 2009

Vandaag stond de Melbourne Zoo op het programma. Echt een prachtige dierentuin. We gaan er met de tram naartoe. We hebben een aantal dagkaarten voor het openbaar vervoer gekocht. Voor een paar dollar per dag kun je de hele dag gebruik maken van tram, trein en bus dus hoef je nergens naar te kijken. Een uurtje parkeren is duurder!

De Melbourne Zoo dus. Echt een schitterende dierentuin, midden in de stad. En behoorlijk groot. We brengen er een heerlijke middag door en maken er prachtige foto's en filmbeelden. We kunnen zelfs een foto maken van een groepje wombats dat in zijn holletje ligt te slapen. Wel vanachter glas maar ze staan er toch maar mooi op. Het enige jammere aan deze dierentuin vind ik dat er maar 1 koala is. En dat is nu juist het beestje waar ik voor kwam! Al 5 weken in Australië en nog geen koala gezien, ga er speciaal voor naar de dierentuin zit er maar 1. En die zit nog half verstopt te slapen ook. Da's toch niet te geloven!

31 oktober 2009

's Nachts begint het flink te onweren en ook de volgende dag is het miezerig. Dus vandaag naar het Melbourne Aquarium want dat is in elk geval binnen. Het is flink verbouwd sinds ons vorige bezoek en dat is te merken aan de toegangsprijs ook.

Het eerste dat we zien als we binnen zijn is een grote groep pinguins. Maar liefst 10 koningspinguins (de grootste soort die er is) en 34 andere zitten op een hoopje achter het glas bij de ingang. Een mooi gezicht maar ik denk niet dat het erg prettig is voor de beestjes. Véél te weinig ruimte en nooit daglicht of frisse lucht. Wie dat verzonnen heeft (en ook degene die hier toestemming voor heeft gegeven) verdient een flinke schop onder zijn achterste!

De rest van het aquarium is schitterend. Vooral de ruimte met de enorme haaien en roggen, je raakt er niet uitgekeken.

's Avonds eten we in een bistro aan de Toorak Road, vlak bij ons hotel. We kenden het nog van de vorige vakantie en het eten was er nog steeds even goed. Terug in het hotel de koffers weer ingepakt want morgenochtend vertrekken we richting Beaconsfield en Lakes Entrance.

19 Naar Melbourne

19 NAAR MELBOURNE

Maandag 26 oktober.

Vandaag reizen we verder naar Melbourne. Om 00.05 uur vertrekt het vliegtuig en we moeten 2 uur tevoren aanwezig zijn. Omdat we toch de hele avond niets konden doen dan bij het hotel blijven zitten besluiten we de taxi ruim op tijd te bestellen, kunnen we op tijd inchecken en op het vliegveld nog even wat eten en rondkijken…..

Niet dus. Ruim 3 uur voor vertrek komen we op de luchthaven aan. Niemand aan de incheckbalies van Jetstar. Pas 2 uur tevoren. Ook het vliegveld valt zwaar tegen. Eén hal met wat balies, een paar banken en 1 coffieshop waar je wat te drinken en een sandwich of muffin kunt kopen. Maar we moeten toch wat. De muffin blijkt niet te eten zo droog en ook de koffie verdwijnt halverwege in de prullenbak. Bah. En er is niets te zien of te doen om de tijd wat te korten.

Eindelijk is het dan tijd om te gaan inchecken. Misschien dat er aan de andere kant bij de Gates wat meer te zien is. Dus gaan we vast in de rij staan. En wachten…en wachten….

Pas om 22.45 uur gaat de balie open, om 23.35 uur moeten we al instappen! Gelukkig staan wij bijna vooraan, maar er staan er wel nog heel veel achter ons. Wat een gedoe. Eindelijk zijn we dan aan de andere kant van de hal, we kunnen nog een kwartiertje rondkijken en moeten dan het vliegtuig in.

De vlucht is rustig. Frans heeft het grootst gedeelte van de tijd puzzelend doorgebracht, ik heb dankzij de slaaptabletjes van de dokter een paar uurtjes liggen slapen. En dan eindelijk landen we in Melbourne.

We hebben een transfer geboekt bij Jetbus maar kunnen niet vinden waar die staat. Na een telefoontje naar de centrale krijgen we te horen dat die bij terminal 2 voor de deur staat. Internationale vluchten dus terwijl wij een binnenlandse vlucht hadden. We lopen naar de aangewezen plaats en zien daar tot onze verbazing de bus met een noodgang voorbij scheuren. Als een haas rennen we met alle bagage terug naar de terminal waar we net vandaan komen. Als we er bijna zijn stapt de chauffeur weer in en maakt aanstalten om weg te rijden. Frans is er net op tijd bij. Pfff…

De rit is vreselijk. De chauffeur is chagrijnig, hij rijdt als een gek en doet niets als remmen en optrekken. We zijn allebei dolblij als we eindelijk voor de deur van het hotel worden afgezet.

Maar dat is nog niet het einde van de ellende, we kunnen er nog niet in. De bagage mogen we vast stallen maar de kamer komt pas om 14.00 uur ter beschikking. En het is pas 8.00 uur!

We zitten wel in een heel mooi gedeelte van de stad. Vlak Tussen de Alexandra Gardens (botanische tuinen) en Toorak Road en Chapel Street, een gebied met veel winkels en cafeetjes. We besluiten naar de Chapel Street te lopen. De eerste 2 uur gaat het nog goed maar van liever lee beginnen de uurtjes te tellen. Frans gaat nog maar ik ben helemaal gaar. En steenkoud. Het is aardig weer maar zoveel kouder dan in Darwin, daar kan mijn poncho niet tegenop. Dus kopen we onderweg nog een dik vest. Rond 11.00 uur strijken we neer bij een lunchroom waar heerlijke luie banken staan. We drinken er wat en besluiten daar te blijven bivakeren tot we in het hotel terecht kunnen. We zitten wat te dommelen met een hapje en een drankje en eindelijk is het dan tijd om terug te gaan naar het hotel.

We logeren in het St. Arnauds Guesthouse, een hostel in een mooi oud pand. Het is erg sfeervol en de kamer is gerieflijk. We hebben geen eigen douche en toilet maar wel ontbijt (dat is niet vaak hier in Australië) en we mogen de hele dag en avond door gebruik maken van keuken, eetkamer en tv kamer. Koffie, thee en chocomel kunnen we de hele dag door pakken zoveel als we willen. Hier gaan we het vast wel stellen!

18 Darwin Afscheid

18 DARWIN AFSCHEID

Vrijdag 23 oktober 2009

Vrije dag in Darwin. Omdat we nog niet naar het Fish Feeding zijn geweest rijden we daar met de liefhebbers nog even naartoe. Dat betekent dus zo'n 55 personen, er laten er maar erg weinig verstek gaan. Ongeveer 5 minuten rijden van het motel (Mario is de weg kwijt dus duurt het vanochtend 15 minuten maar dat mag de pret niet drukken) ligt de helling.

Fish Feeding is precies wat het zegt. Het land loopt een beetje de zee in en daar is een loopt een helling het water in. De vissen in de omgeving zijn eraan gewend dat ze hier in de ochtend bij hoog tij gevoerd worden en hangen dan ook in bosjes bij de kant te wachten.

Van alles zit er. En niet de kleinste visjes. Natuurlijk zijn die er ook bij maar de gemiddelde vis is toch minimaal 30 cm. Lang. Er zwemmen zelfs platvissen tussen en ook hele grote van wel een meter lang die wel op haaien lijken. Maar volgens de gids zijn ze ongevaarlijk.

Als je op de schuine kant gaat staan, in het water eten ze uit je hand. Prachtig. Je staat midden tussen de wriemelende vissen die de stukken brood uit je hand pakken terwijl ze tussen je benen door zwemmen. En het mooiste is dat ze niet eens tam zijn, het is gewoon een open stuk zee.

Na het Fish Feeding wordt iedereen naar believen in het winkelcentrum of in het motel afgezet en is de rest van de dag tot aan het avondeten voor onszelf.

's Avonds is het afscheidsdiner in het Jetty restaurant. Van buiten een lelijke schuur aan de haven maar van binnen een sfeervol restaurant met een groot balcon dat boven het water zweeft. En daar zit de hele groep.

's Middags hebben we de groepsfoto voor iedereen af laten drukken en delen hem nu uit. Iedereen is er erg blij mee. De sfeer is zoals vanouds gezellig, het eten is heerlijk en het uitzicht in een woord schitterend. Tijdens het eten worden Bill en de beide chauffeurs in het zonnetje gezet en krijgen nog wat aangeboden namens alle deelnemers. En er worden diverse awards uitgereikt….

Jawel hoor, we hebben hem. De "lost in the bush award," samen met een klein kompas, gewonnen vanwege ons avontuur bij Uluru. Barbara kreeg de "Camel award" vanwege haar gedrag tijdens de rit op de kameel. Bill de "Bullshit award" omdat hij bij Kings Canion had gezegd dat als je eenmaal de trappen op was het verder niets meer voorstelde, Djeniel kreeg een award omdat ze met de rondvlucht in het vliegtuigje de helft in en de andere helft naast het spuugzakje deponeerde en zo waren er nog verschillende. Het was bere-gezellig.

Zaterdag 24 december

En dan is het zover. Echt afgelopen. Om 10.30 uur gaat de bus vertrekken. Ruim een uur eerder staat iedereen al kant en klaar buiten en dan begint het afscheid nemen. We blijven met nog 4 anderen achter die allemaal een andere vlucht moeten hebben. Adressen zijn uitgewisseld en de knuffels vliegen heen en weer, niemand vindt het leuk om uit elkaar te gaan. En dan is het echt zover. De bus gaat dicht en begint langzaam te rijden terwijl wij met zijn zessen staan te zwaaien. En dan verdwijnt hij langzaam uit het zicht. Wat een kater!

's Avonds eten we met zijn zessen in het restaurant van het hotel. Het etenis heerlijk. En dan komt ook het afscheid van de laatste 4, zij vertrekken vannacht om 5.00 uur, wij pas morgennacht.

Als we op de kamer komen proberen we of er iemand op skype komt en jawel, zowel Cissy als Karin zijn present en omdat het niet veel kost kunnen wel lekker lang met elkaar praten en elkaar nog zien ook. We praten ook nog even met onze vrienden Annemie en Kees. Net als ik de PC aan het afsluiten ben begint de schuifdeur van het balkon te klapperen. En dan beweegt de vloer. Het duurt alles bij elkaar meer dan een minuut. De bomen buiten is staan helemaal stil, er beweegt geen blad maar onze badkleding die op het balkon hangt te drogen slingert heen en weer. En ook het water in het zwembad klotst. Een aardbeving…

Zondag 25 oktober

Laatste dag hier. Vannacht om 00.05 uur vliegen we naar Melbourne. We moeten al om 10.00 uur uit de kamer maar mogen wel de hele dag gebruik maken van het zwembad en de toilet en douche daar. De bagage wordt bij de receptie opgeslagen.

We lopen eerst even naar het centrum en kopen daar een krant om te kijken wat er gisterenavond aan de hand was. Een aardbeving onder de zee, zo'n 650 km. ten noorden van Darwin. 7.1 op de schaal van Richter maar gelukkig geen gevaar voor een tsunami en ook zover gemeld geen schade of slachtoffers.

We kijken wat winkels, kopen nog wat kleinigheden en drinken een lekkere capucino. Daarna gaan we terug naar het hotel voor een luie middag bij het zwembad. Verplicht relaxen, ook wel eens lekker. En omdat we hier wire less internet hebben werken we ook meteen de blog maar bij.